ဦးသန္႔ျမင့္ဦးႏွင့္ ျမန္မာျပည္အေၾကာင္း အင္တာဗ်ဴး


ဦးသန္႔ျမင့္ဦးႏွင့္ ျမန္မာျပည္အေၾကာင္း အင္တာဗ်ဴး

ဒီကေန႔ ပို႔စ္အတြက္ The Voice ဂ်ာနယ္ (အတြဲ ၅၊ အမွတ္ ၃၇) မွာပါတဲ့ ကုလသမဂၢအေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ ဦးသန္႔ရဲ႕ ေျမးျဖစ္သူ ဦးသန္႔ျမင့္ဦးရဲ႕ လတ္တေလာျမန္မာႏိုင္ငံအေပၚ ႐ႈျမင္သံုးသပ္ခ်က္ေတြ ပါ၀င္တဲ့ အင္တာဗ်ဴးတစ္ခုကို ေဖာ္ျပထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒီအင္တာဗ်ဴးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အျမင္ သေဘာ ထားေတြလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးကြဲလြဲႏိုင္တာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ခ္ကေနပဲ ျပန္ၿပီး တင္ေပးလိုက္ရပါတယ္။ The Voice ဂ်ာနယ္ ေဖာ္ျပခ်က္ေတြက ေအာက္ပါအတိုင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအင္တာဗ်ဴးမွာ ေျပာဆိုထား သမွ်ေတြဟာ ကာယကံရွင္ ဦးသန္႔ျမင့္ဦးနဲ႔ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ The Voice ဂ်ာနယ္တို႔ရဲ႕ သေဘာထားျမင္ေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။

U Than Myint Oo
U Than Myint Oo

ျမန္မာႏုိင္ငံသား အာရႇသား ကုလသမဂၢ အေထြေထြ အတြင္းေရးမႇဴးခ်ဳပ္ ဦးသန့္၏ ေျမးျဖစ္ျပီး အေမရိ ကန္ျပည္ေထာင္စုတြင္ ၾကီးျပင္းခဲ့သည့္။ ကမၻာေက်ာ္ ဟားဗတ္တကၠသိုလ္ႏႇင့္ ကင္းဘရစ္ခ္ခ်္တ္ တကၠ သိုလ္မ်ားတြင္ က်င္လည္ခဲ့သည့့္္ သမုိုိငိင္းပညာရႇင္ ႏႇင့့္္ စာေရးဆရာ ဦးသန့့္္ျမင့့္္ဦးက ျမန္မာႏုိင္္ငံအေပၚ သူအျမင္မ်ားကိုို ႏုိင္ငံ့သမိုိုင္းေၾကာင္း၊ သူဘ၀ ဇာတ္ေၾကာင္းႏႇင့့္္ ယႇဥ္ကာ ထိထိမိမိ တငျ္ပထား သည့့္္ The River of Lost Footsteps စာအုပ္ထြက္ရႇိႇိအျပီးတြင္ သူ၏အျမင္မ်ားမႇာ ျမန္မာ ႏုိင္ငံအေရး စိတ္၀င္စားသည့့္္ မူ၀ါဒခ်မွတ္္သူမ်ား၊ ပညာရႇင္မ်ားအၾကားတြင္ထင္ရႇားလာခဲ့သည္။ ယခုအခါ ထိုင္းႏုိင္ငံ ဘန္ေကာက္တြင္ အေျခစိုက္ ရင္း ျမန္မာႏုိင္ငံဆိုင္ရာ ေနာက္ထပ္စာအုပ္ တစ္အုပ္ကို ေရးသားျပဳစုေနသည့္ ဦးသန့္ျမင့္ဦးအား ေအရႇားတိုင္းအြန္လိုင္းက ေတြ႕ဆုံေမးျမန္းထား သည္ကို ဘာသာျပန္ဆိုေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။ (ယခုေဖာ္ျပပါ ေတြ႕ဆုံေမးျမန္းခန္းကို ကာယကံရႇင္ ေဒါက္တာသန့္ျမင့္ဦး၏ ခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္ ဘာသာျပန္ဆိုျပန္လည္ ေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။

အေနာက္မီဒီယာေတြဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံအေၾကာင္း သတင္းေဖာ္ျပရင္ ႐ိုးစင္းလႇတႇတဲ့ဲ့ ခ်ဥ္းကပ္မႈနဲ႔ပဲ ေဖာ္ျပ ေလ့ရွိတယ္လို႔ ခင္ဗ်ားရဲ႕စာေတြနဲ့ေတြ႔ဆုံုေမးျမန္းခန္းေတြမွာ ေထာက္ျပခဲ့တယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳး ခ်ဥ္းကပ္မႈကို ‘သမိုင္းေၾကာင္းနဲ့ မယႇဥ္တဲ့’ ခ်ဥ္းကပ္မႈလို႔ ခင္ဗ်ားက နာမည္ေပးထားတယ္။ အခုေလာေလာဆယ္ အေျခအေန ကို အေနာက္မီဒီယာေတြမႇာဘယ္လိုေရးသားေဖာ္ျပေနၾကတယ္ဆိုတာ ”သမိုင္းေၾကာင္းနဲ့ မယႇဥ္ ေရးေနၾက တယ’္’ ခင္ဗ်ား ေထာက္္ျပခဲ့တဲ့႐ႈေထာင့္ကေန ေျပာျပပါလား။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏႇစ္ ၂၀ လုံးလုံး ျမန္မာႏုိင္ငံအေရးဟာ ‘ဒီမိုကေရစီေရးသက္သက္လို့ပဲ မီဒီယာေတြမႇာ ပုံေဖာ္ ခံခဲ့ရတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံအေၾကာင္း သတင္းေဖာ္ျပတာ နည္းရတဲ့အထဲ တပ္မေတာ္ အစိုးရရယ္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ေခါင္းေဆာင္တဲ့ ဒီမိုကေရစီလႈပ္ရႇားမႈရယ္ ဒါေတြကပဲ လႊမ္းမိုးထားတယ္။ ဒါက လူသည္းေျခၾကိဳက္တဲ့ ဇာတ္လမ္းျဖစ္လာျပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လည္း ကမၻာေက်ာ္ ပုဂိၢဳလ္ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ‘ဒါေပမဲ့ ဒီဇာတ္လမ္းက ၁၉၉၀ အေစာပိုင္းကာလေတြကတည္းက ေအးခဲရပ္တန့္သြားခဲ့ျပီ (၁၉၉၀အေစာပိုင္းကာလေတြ ကတည္းက ဒီလိုပဲေရးေနၾကတာ)။ ျမန္မာႏုိင္ငံအေၾကာင္း သတင္းတင္ျပခ်က္ေတြအားလုံးဟာ တကယ့္ကို တစ္ေၾကာင္းသြားေဖာ္ျပခ်က္ပဲ။ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ လူသန္း ၆၀ မႇီတင္းေနထိုင္ျပီး တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစုေတြ ‘ဒါဇင္နဲ့ခ်ီျပီးရႇိတဲ့ႏုိင္ငံ၊ ဆင္းရဲတြင္းထဲနစ္ေနျပီး အခုမႇျပည္တြင္းစစ္ခ်ဳပ္ ျငိမ္းလုဆဲဆဲႏုိင္ငံ။ ဧရာမ လူမႈ ေျပာင္းလဲ မႈၾကီးေတြျဖစ္ေပၚေနျပီး အိႏိၵယနဲ့ တ႐ုတ္တို့နဲ့ ဆက္ဆံေရး အျမန္ဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္ေနတယ္။ ‘ဒီလိုမ်ိဳး အျခားအေၾကာင္းအရာၾကီးၾကီးမားမားေတြ ရႇိေနေပမယ့္ ခုနကေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းကလြဲရင္ တျခားအေၾကာင္း အရာ ဘာဆိုဘာမႇလူစိတ္၀င္စားမႈ မရဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ဒီလိုျဖစ္ေနမႇေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံအေပၚထားတဲ့ႏုိင္ငံတကာ မူ၀ါဒက ဘယ္ကိုမႇမေရြ႕ႏုိင္တာ မဆန္းဘူးေပါ့ဗ်ာ။

River of Lost Footsteps
River of Lost Footsteps

ဒါေပမဲ့ ဒီဇာတ္လမ္းက သတင္းဆက္ျဖစ္ ေနတုန္းပဲ ေလ။ ျမင္က္ကြင္းထဲကေန ေပ်ာက္ဆုံုံးေနတာ ဘာလဲ ဆို တာ ေျပာျပပါလား။

ျမန္မာႏုိင္ငံအေၾကာင္းစဥ္းစားရင္၊ သတင္းေဖာ္ျပၾက ေရးၾကသားၾကရင္ ျမင္ကြင္းထဲက အျမဲလိုလို ေပ်ာက္ေနတဲ့ အဓိကအေၾကာင္းအရာအနည္းဆုံး၂ခုရႇိတယ္လို့ ကြၽန္ေတာ္ထင္တယ္။ ပထမက ျပည္တြင္းစစ္။ ႏႇစ္ေပါင္းေျခာက္ဆယ္ ဆက္တိုက္ လက္နက္ကိုင္ပဋိပကၡျဖစ္ေနရာက ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ခုမႇ လြတ္လာစ ရႇိေနေသး

တယ္။ ၁၉၈၀ ေႏႇာင္းပိုင္း၊ ၁၉၉၀ အေစာပိုင္းႏႇစ္ေတြမႇာ ျမန္မာအစိုးရဟာ လူမ်ိဳးေရးအေျခခံတဲ့ ႏႇစ္ဒါဇင္နီးနီး သူပုန္တပ္ေတြနဲ့ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး သေဘာတူညီမႈေတြရယူခဲ့ျပီး ကမၻာ့အရႇည္ၾကာဆုံး လက္နက္ကိုင္ ပဋိပကၡကို အဆုံးသတ္လုနီးနီး ျဖစ္ေစခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ အဓြန့္ရႇည္တည္တံ့မယ့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးေတာ့ မရေသးဘူး၊ ဆက္ျပီးေဆာင္ရြက္စရာေတြ အမ်ားၾကီး က်န္ေနေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီကိစၥကိုေဆာင္ရြက္ဖို့ ႏုိင္ငံတကာမႇာ အာ႐ုံလုံး၀မရႇိဘူး။ ႏႈတ္အားျဖင့္ေရာ လက္အားျဖင့္ေရာ ေစာင္မမႈ ဘာဆုိဘာမႇ မရႇိဘူး။ ဒါမ်ိဳးအေျခအေနတစ္ခုခု တျခားေနရာမႇာ ျဖစ္ၾကည့္ပါလား။ အိႏိၵယနဲ့ တ႐ုတ္ၾကားက ေတာင္ေတြေပၚမႇာ ျဖစ္ေနတဲ့ စစ္ပြဲတစ္ပြဲလိုမ်ိဳး။ ျမန္မာႏုိင္ငံကလက္နက္ကိုင္ ပဋိပကၡကို ဘယ္သူမႇ ဂ႐ုမထားတာကေတာ့ အံ့ၾသေလာက္စရာပါ။ ေနာက္တစ္ ခုက ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ကမၻာ့အဆင္းရဲဆုံးႏုိင္ငံေတြထဲမႇာ အပါအ၀င္ျဖစ္တဲ့ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံေလ။ ျမန္မာ့ေရးရာ ေဆြးေႏြးပြဲေတြမႇာ ဆင္းရဲသားေတြရဲ႕ အသံ လုံး၀မၾကားရဘူး၊ ေပ်ာက္ေနတယ္။ ဆင္းရဲသား ေတြဟာ ဆက္ရႇင္ သန္ဖုိ့နဲ့ မိသားစု၀မ္း၀ဖို့ေတာင္ နည္းလမ္းသစ္ေတြရႇာဖို့ အေရးတၾကီးလုိအပ္ေနတယ္။ ဒီမိုကေရစီ အကူးအေျပာင္းလုပ္ခ်ိန္မႇာ စီးပြားေရးက႑ကို အေျပာင္းအလဲ တစ္ခ်ိန္တည္းမႇာ ၾကီးၾကီးမားမား မလုပ္ဘဲနဲ့ေတာ့ ဘယ္ဒီမိုကေရစီ အကူးအေျပာင္းမႇ သက္ဆိုးရႇည္မႇာမဟုတ္ဘူး။ ဒီမႇာလည္း ခုနကအတိုင္း ျဖစ္ေနျပန္ေရာ။ ဒီက႑မႇာ လုပ္ႏုိင္တာေတြအမ်ားႀကီးရႇိေပမယ့္ ႏုိင္ငံတကာကလုံး၀ အာ႐ုံမရႇိသေလာက္နီးနီးပဲ။ အရင္ႏႇစ္ နာဂစ္မုန္တိုင္းျပီးကတည္းက အစိုးရနဲ့ ႏုိင္ငံတကာ အသိုက္အ၀န္း အၾကားပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈမႇာ ႀကီးႀကီး မားမားတိုးတက္လာတာက အလြန့္ အလြန္အေရးပါတဲ့ျဖစ္ရပ္ပါ။ ႏုိင္ငံေရး အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ ႏုိင္ငံ တကာ အလႇဴရႇင္ေတြဟာ လာအိုနဲ့ကေမၻာဒီးယားႏုိင္ငံက တစ္ဦးခ်င္းရတဲ့ အေထာက္အပံ့ေတြ ဒါမႇမဟုတ္ ဇင္ဘာေဘြနဲ့ ဆူဒန္က တစ္ဦးခ်င္းရတဲ့ အေထာက္အပ့ံေတြရဲ႕ မေျပာပေလာက္တဲ့ အစိတ္အပိုင္းေလးေလာက္ပဲ ျမန္မာႏုိင္ငံကိုပံ့ပိုးၾကတယ္။ ရႇက္စရာေကာင္းလိုက္တာဗ်ာ။

ကုလုလုလသမဂၢအတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ဘန္ကီမြန္းရဲ႕ လတ္တေလာခရီးစဥ္ကေန ဘာေတြျဖစ္ ထြန္းလာ တာ ေတြ႔ရသလဲ။

ျမန္မာႏုိင္ငံမႇာ ကြၽန္ေတာ္တို့ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ဆႏၵေတြက ဘာလဲဆိုတာကို အရင္မေမးဘဲနဲ့ ‘ဒီခရီးစဥ္ကို အကဲျဖတ္ရင္ မတရားဘူးထင္တယ္။ အဓိကပါ၀င္ပတ္သက္ေနတဲ့ အစိုးရေတြ ျဖစ္တဲ့ အေမရိကန္ျပည္ ေထာင္စုတို့၊ တ႐ုတ္တို့စတဲ့ ႏုိင္ငံေတြဟာ ျမန္မာ ႏုိင္ငံတြင္းမႇာရႇိေနတဲ့ စိန္ေခၚမႈေတြက ဘာလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေပၚမႇာေတာင္အလြန္ကြဲျပားျခားနားတဲ့အျမင္ ေတြရႇိၾကတယ္။ အေနာက္ကမၻာက ‘ဒီမိုကေရစီ ျမႇင့္တင္ေရး အဓိကပဲလို့ ျမင္တယ္။ အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံေတြက တည္ၿငိမ္ေရးဟာ အဓိကဦးစားေပးပဲ။ က်န္တဲ့ အာရႇႏုိင္ငံအမ်ား အျပားကေတာ့ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းနဲ့ ဖြံ့ျဖိဳးတိုးတက္ေရးက အဓိကလို့ ထင္ၾကတယ္၊ စီးပြားေရးတိုးတက္လာရင္ ႏုိင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲက ေနာက္ကလိုက္လာလိမ့္မယ္လို့ ယုံၾကည္တာလည္း ပါမႇာေပါ့။ ဘန္ကီမြန္းလို ကမၻာ့ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္အတြက္ ျမန္မာႏုိင္ငံကိုသြားလိုက္၊ ျပႆနာေတြကို ရႇင္းခဲ့ဆိုတာက အလြန့္အလြန္ခက္ခဲလႇပါတယ္။ ေျမာက္ကိုရီးယားအေရးဆိုရင္ အဓိက အာ႐ုံစိုက္ရ မယ့္အေၾကာင္းအရာက ႏ်ဴကလီးယားလက္နက္ မျပန့္ပြားေရးဆုိတာ လူတိုင္းလက္ခံတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီမႇာက အမ်ားၾကီးပို႐ႈပ္ေထြးတယ္။ ကိစၥေတြကလည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးအဖုံဖုံ။ ျပႆနာရဲ႕သေဘာသဘာ၀အေပၚမႇာကို ႏုိင္ငံတကာရဲ႕ အျမင္က ဂိုဏ္းကြဲေနတယ္။ ဘန္ကီမြန္းအတြက္ အခြင့္အေရးေတြ ရႇိေနတယ္။ သူ့ရဲ႕ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမႇဴးခ်ဳပ္ဆိုတဲ့ ရာထူးဌာနႏၲရကို ေလးစားမႈလည္းအေတာ္ရႇိေနပါေသးတယ္။ ‘ဒါေပမဲ့ ‘ဒီခရီးစဥ္ေအာင္ျမင္မႈဟာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့

ျမင္ကြင္းအျပည့္အစုံကို ၾကည့္ခ်င္စိတ္ သူ့မႇာ ရႇိမရႇိအေပၚ မူတည္ေနတယ္။ လတ္တေလာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရး ဆိုင္ရာ စိန္ေခၚမႈအခ်ဳိ႕ကို သူကိုင္တြယ္ကို ကိုင္တြယ္ရမႇာပါ။ ‘ဒါေပမဲ့ ဟိုလြန္ခဲ့ တဲ့ ႏႇစ္ေတြထဲက အထပ္ထပ္ၾကားခဲ့ရတဲ့ အရာေတြကိုသာ ျပန္ရြတ္ျပျပီး အစိုးရနဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အၾကား ၾကားက အက်ဳိးေဆာင္ေပးမယ့္သူတစ္ေယာက္လို့သာ သူ့ကိုယ္သူ ျမင္ေနရင္ေတာ့ သူခရီးေပါက္မယ္မထင္ဘူး။ သူ့မႇာ ဘာမႇမဲတင္းႏုိင္တဲ့အရာမရႇိဘူး။

သမိုင္းေၾကာင္းတစ္ေလ်ာက္လုံးမႇာ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ တစ္ကိုယ္ေတာ္ေနေရးကိုသာ ၾကိဳးစားခဲ့တယ္ လို့ ခင္ဗ်ားက ေရးခဲ့တယ္။ အခုလက္အစိုးအေနနဲ႔ ကမၻာာကေန အဆက္အသြယ္ျဖတ္ေတာက္ၿပီး ဘာေၾကာင့့္္ ေနခ်င္ရတာလဲ။

ပထ၀ီအေနအထားအရ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ သမိုင္းတစ္ေလ်ာက္အခ်ိန္ကာလရႇည္ရႇည္လ်ားလ်ား အေရႇ့နဲ့ အေနာက္ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရးအဓိက လမ္းေၾကာင္းၾကီးေတြကေန ကင္းလြတ္ေနခဲ့တယ္။သီးျခားေနလိုစိတ္ အျမဲရႇိခဲ့တယ္။ ‘ဒီလိုသီးျခားေနလိုစိတ္ကိုေက်ာ္လႊားဖို့ စိတ္သန္ျပီး ကမၻာနဲ့ဆက္သြယ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ရႇိခ်ိန္ေတြမႇာ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ဖန္တီးတီထြင္ႏုိင္စြမ္းေတြရႇိၿပီး ေရႊေခတ္ေတြေတာင္ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီဘက္ေခတ္ေရာက္ျပန္ ေတာ့လည္း ျပည္ပက ထပ္ခါထပ္ခါ က်ဴးေက်ာ္မႈေတြသမိုင္းက အေတာ္ရႇည္ေနေသးတယ္။ ၁၉ ရာစုနဲ့ ၂၀ ရာစုေတြမႇာ ျဗိတိသ်ေတြရဲ့က်ဴးေက်ာ္မႈကို သုံးၾကိမ္ခံခဲ့ရတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ျဗိတိသ်ေတြ လက္ေအာက္မႇာ ႏႇစ္ ၁၀၀ ေက်ာ္ အုပ္စိုးခံခဲ့ရတယ္။ ၁၉၄၀ ႏႇစ္ေတြမႇာ ဂ်ပန္ေတြရဲ႕က်ဴးေက်ာ္မႈ၊ ၁၉၅၀ ႏႇစ္ေတြမႇာ တ႐ုတ္ျဖဴေတြရဲ႕က်ဴးေက်ာ္မႈ၊ ၁၉၆၀ ႏႇစ္ေတြမႇာ တ႐ုတ္ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ ျပဳထားတဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ေတြရဲ႕က်ဴးေက်ာ္မႈ ေတြကို ခံခဲ့ရျပန္တယ္။ ထိုင္းႏုိင္ငံ၊ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုနဲ့ တျခား တျခားေသာႏုိင္ငံေတြကလည္း ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးမႇာ၀င္ၿပီး ျခယ္လႇယ္ခဲ့တာ ဆယ္စုႏႇစ္ေပါင္းမ်ားစြာပဲေလ။ ‘ဒီေတာ့

ႏုိင္ငံျခားသားရြံမုန္းမႈက ၾကီးထြားလာလိုက္တာ ဖယ္ရႇားပစ္ဖို့ခက္တဲ့ အေျခထိေအာင္ပဲ။ ၁၉၅၀ ႏႇစ္ေတြက ခ်န္ေကရႇိတ္တပ္မေတာ္ရဲ႕ အႂကြင္းအက်န္တပ္ေတြ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္းကို နယ္စပ္ကေန ထိုင္းနဲ့ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုအကူအညီနဲ့ ၀င္လာခဲ့တဲ့အခ်ိန္မႇာ ျမန္မာႏိုင္ငံက ကုလသမဂၢကို ပထမဦးဆုံးအၾကိမ္ အကူအညီေတာင္းခဲ့တယ္။ အကူအညီမရခဲ့တာေၾကာင့္ အေရးအေၾကာင္းဆိုရင္ ကုလသမဂၢကို အားကိုး လို့မရဘူးဆိုတဲ့ သင္ခန္းစာကို ျမန္မာႏုိင္ငံ ရလိုက္တယ္။ ‘ဒါဟာ တပ္မေတာ္တြက္ အလႇည့္အေျပာင္းပဲ။ အရင္တုန္းက တပ္မေတာ္ဟာ ေသာင္းက်န္းမႈ ႏႇိမ္နင္းေရးေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ အရြယ္ အစား ခပ္ငယ္ငယ္ တပ္တစ္တပ္ပဲ။ တ႐ုတ္ျဖဴကိစၥေနာက္ပိုင္းမႇာ တပ္မေတာ္ရဲ႕အရြယ္အစားၾကီးလာလိုက္တာ ကေန့ ကြၽန္ေတာ္တို့ ျမင္ရတဲ့ အေနအထားေရာက္လာခဲ့တာပဲ။

အဲဒီနယ္ခ်ဲ့ဆန့္က်င္ေရး စိတိတ္အ္အေျခခံကံက ကေန့အစိုိုးရရဲ႕ မူ၀ူ၀ါဒေတြထဲကို ဘယ္လိုလုပ္ေရာက္လာ တာလဲ။

နယ္ခ်ဲ႕ဆန့္က်င္ေရး ေၾကြးေၾကာ္သံက ျမန္မာ့တပ္မေတာ္အရာရႇိေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမႇာ သံမႈိႏႇက္သလို စြဲျမဲေနတယ္။ ဒီေန့အထိလည္း ‘ဒီတိုင္းပဲ။ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ စစ္ေျမျပင္တစ္ခု၊ လူမ်ဳိးေရးအေျခခံ ေသာင္းက်န္းမႈေတြနဲ့ တျခားႏုိင္ငံေရး ရန္သူေတြ ပတ္လည္၀ိုင္းေနတဲ့ စစ္ေျမျပင္လို့ တပ္မေတာ္ ေခါင္းေဆာင္ေတြက ႐ႈျမင္ထားၾကတယ္။ သူတို့ရဲ႕ ရန္သူအားလုံးဟာ ႏုိင္ငံျခားနဲ့ ခ်ိတ္ဆက္ထားတယ္လို့ သံသယရႇိတာေၾကာင့္ သူတို့ရဲ႕မ်ဳိးခ်စ္အခန္းက႑ဟာ နယ္ခ်ဲ႕ဆန့္က်င္ေရး လြတ္လပ္ေရး ႀကိဳးပမ္းမႈနဲ့ ဆက္စပ္ေနတယ္လို့ ခံယူထားတယ္။ ဒါဟာ ၁၉၄၀ ႏႇစ္ေတြကတည္းက တပ္မေတာ္ရဲ႕ခံယူခ်က္အျမင္။ ဒီေန့ထက္ထိလည္း ဒီလိုပဲျမင္ေနတုန္းပဲ။ ဒီတပ္မေတာ္ဟာ ဒုတိယကမၻာစစ္ျပီးကတည္းက ႏႇစ္စဥ္ တုိက္ပြဲ၀င္ေနရတဲ့ တပ္မေတာ္တစ္ရပ္၊ ကြၽန္ေတာ္စဥ္းစားမိသေလာက္ ကမၻာေပၚမႇာ ဒါမ်ိဳး တိုက္ပြဲ၀င္ေနရတဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ တပ္မေတာ္။ သူတို့တုိက္ခဲ့ရတဲ့ အဖြဲ႕ေတြဟာ အံ့ၾသေလာက္စရာ အမ်ိဳးအစား စုံလင္တယ္။ အရင္ အေရႇ႕ ပါကစၥတန္နယ္စပ္ ေသာငး္က်နး္သ ူ မူဂ်ာဟစဒ္င ္(ယခ ု ဘဂလၤ ားေဒရ့ )္ႇ ေတ၊ြ ဟုိအရင္ တ႐ုတ္ ေက်ာေထာက္ ေနာက္ခံေပးထားတဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ေတြ၊ အေမရိကန္နဲ့ ထိုင္းေက်ာေထာက္ေနာက္ခံေပးထားတဲ့ လက္ယာယိမ္းေသာင္းက်န္းသူေတြ၊ ဘိန္းစစ္ဘုရင္ေတြ၊ လူမ်ိဳးေရးအေျခခံ ခြဲထြက္ေရးေသာင္းက်န္းသူေတြ၊ တကယ့္ကို အမ်ိဳးစုံအမယ္စုံပဲ။ ဒါေတြကို တပ္မေတာ္က ရာစုႏႇစ္တစ္၀က္ ေက်ာ္ေလာက္ တုိက္ခဲ့ရတာ။ စစ္ပြဲနဲ့အထူးသျဖင့္ ေသာင္းက်န္းသူတိုက္ဖ်က္ေရး စစ္ဆင္ေရးေတြကို ဆယ္စုႏႇစ္ ေျခာက္စုေလာက္ တိုက္လာခဲ့ရရင္ ဘယ္လိုေနမလဲ စဥ္းစားသာၾကည့္ေပေတာ့။ ခုေျပာခဲ့တဲ့ ျပႆနာေတြထဲက တခ်ိဳ့ကို မေျဖရႇင္းႏုိင္ေသးသေရြ့ ခိုင္ျမဲတည္ျငိမ္တဲ့ ဒီမိုကေရစီ အကူးအေျပာင္းျဖစ္မႇာ မဟုတ္ဘူး။ ကုလသမဂၢအေနနဲ့ ပိုျပီးနက္႐ိႈင္းတဲ့ခ်ဥ္းကပ္မႈ နဲ့ ခ်ဥ္းကပ္ျပီး ႏႇစ္ေျခာက္ဆယ္ေလာက္ ၾကာရႇည္ေနတဲ့ ဆင္းရဲမြဲေတမႈနဲ့ လက္နက္ ကိုင္ပဋိပကၡအေၾကာင္းကို စဥ္းစားေစခ်င္တယ္။ လုံျခဳံေရး၊ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈနဲ့ လူ့အခြင့္အေရးေတြဟာ ခ်ိတ္ဆက္ေနတယ္လို့ ကုလသမဂၢက အျမဲေျပာေနတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ပိုမို႐ႈပ္ေထြးတဲ့ အဲဒီခ်ဥ္းကပ္မႈက ျမန္မာႏုိင္ငံနဲ့ပတ္သက္ရင္ ဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ။

အေျပာင္းအလဲျဖစ္လာဖို့ ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ဲ  ပုေသနည္းက တစ္ခ်ိန္က debate, engagement, and gradualism ‘ေဆြးေႏြးျငင္းခုံုံအေျဖရႇာ၊ ထိေတြ့ပူးေပါင္း၊ တစ္ဆင့္ခ်င္း သြား’ လုိုိ့ိ့ ေဖာ္ျပခံခဲ့ဲ့ရတယ္။ ဒီပုံေသနည္းက မူ၀ါဒခ်မႇတ္တဲ့အသိုက္အ၀န္းေတြ၊ ဥပမာ-ကုလသမဂၢနဲ့ ၀ါရႇင္တန္တို့မႇာ ေနရာရရဲ႕လား။

ဒီသေဘာတရားကို ေလးေလး နက္နက္ထား စဥ္းစားၾကပါတယ္။ ပိတ္ဆို့အေရးယူမႈ အေျခခံတဲ့ ခ်ဥ္းကပ္မႈေတြဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံလို အေျခအေန မ်ိဳးမႇာ အလုပ္မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆိုတာ သေဘာေပါက္လာတဲ့ အေနာက္ႏုိင္ငံမူ၀ါဒခ်မႇတ္သူေတြ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏႇစ္ေတြ အတြင္းမႇာ ပိုမ်ားလာခဲ့တယ္။ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ နည္းလမ္းသစ္ေတြ စဥ္းစားဖို့ စိတ္လိုလက္ရ ရႇိၾကပါတယ္။ ပိတ္ဆို့အေရးယူမႈေတြဟာ အျမင့္ဆုံးရလဒ္အေနနဲ့ မထိေရာက္ဘူး။ ေဒသတြင္းကုန္သြယ္ေရးနဲ့ ရင္းႏႇီးျမႇဳပ္ႏႇံမႈေလာက္နဲ့တင္ အစိုးရဟာ ဆက္လက္ရႇင္သန္ေန ႏုိင္တယ္။ ပိတ္ဆို့အေရးယူမႈေတြဟာအလြန့္အလြန္ ေျပာင္းျပန္ရလဒ္ကို ရေစေပမယ့္ အဆိုးဆုံးကေတာ့ ၾကီးမားတဲ့အားတစ္ခုျဖစ္တဲ့ Global Capitalization ကို ဆြဲထိန္းထားတာပဲ။ ဒါကိုသာ လႊတ္ေပးလုိက္ရင္ အားလုံးေျပာင္းလဲသြားႏုိင္တယ္။ အေရးၾကီးဆုံးလို့ ကြၽန္ေတာ္ထင္တာကေတာ့ လက္ရႇိအေနအထားကို ေျပာင္း ပစ္တာပဲ။ အကူအညီေတြ၊ ရင္းႏႇီးျမႇဳပ္ႏႇံမႈေတြနဲ့ ကမၻာလႇည့္ခရီးသည္က႑ေတြမႇာ အေနာက္ကမၻာရဲ႕ ပါ၀င္ပတ္သက္မႈေတြဟာ လက္ရႇိအေနအထားကို ေျပာင္းလဲရာမႇာ ၾကီးမားတဲ့အစိတ္အပိုင္းအေနနဲ့ ပါ၀င္ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏႇစ္ ၂၀ အတြင္း ပိတ္ဆို့အေရးယူမႈေတြ၊ သပိတ္ေမႇာက္မႈေတြသာမရႇိခဲ့ဘဲ လက္နက္ကိုင္ ပဋိပကၡေတြခ်ဳပ္ၿငိမ္းေရး၊ စီးပြားေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးနဲ ့Global Capitalism ကေနခ်ိတ္ဆက္တဲ့နည္း အပါအ၀င္ ျမန္မာႏုိင္ငံကို ကမၻာနဲ့ ျပန္လည္ခ်ိတ္ဆက္ေရး၊ ဒါေတြကိုသာ အာ႐ုံစိုက္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ ဒီမိုကေရစီေရးဟာ ကေန့ အခ်ိန္မႇာပိုအားေကာင္းေနမႇာ ေသခ်ာတယ္။

ဒီမိုကေရစီေရး လႈပ္ရႇားမႈ အေပၚ အျမင္ေလး သိပါရေစ။

အေလာင္းအစားတစ္ခု လုပ္တာပဲဗ်။ တကယ္လို့ ‘ဒီမိုကေရစီအစိုးရမနက္ျဖန္ သန္ဘက္ခါျဖစ္ဖို့ အကူး အေျပာင္းေပၚလာျပီဆိုပါစို့။ ‘ဒါဆိုရင္သူ့ ( ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္) မဟာဗ်ဴဟာရဲ႕ေအာင္ပြဲပဲလို့ လူတိုင္းက ေျပာၾကမႇာပဲ။ တကယ္လို့ ဒီအတိုင္းျဖစ္မလာရင္ တျခားလမ္းေၾကာင္းေတြ မစမ္းလိုက္ရတဲ့အတြက္ ေပးရတဲ့ အေလ်ာ္အစားက ႀကီးလိမ့္မယ္။ ေပၚလာတဲ့အခြင့္အလမ္းေတြကို လက္လြတ္ဆုံး႐ႈံး လိုက္ရတဲ့ အေလ်ာ္အစားႀကီးမယ္။ အေရးယူပိတ္ဆို့မႈေတြနဲ့ အကူအညီ ျဖတ္ေတာက္မႈေၾကာင့္ သာမန္ျပည္သူေတြ၊ အထူးသျဖင့္ အဆင္းရဲဆုံးနဲ့အကာအကြယ္အမဲ့ဆုံးသူေတြ အေပလိႈင္းတံပိုးၾကီးတစ္ခုလို ႐ုိက္ခတ္တယ္၊ အဲဒီအေလ်ာ္အစားလည္းၾကီးမယ္။

၂၀၁၀ မႇာ က်င္းပမယ့္ ေရြးေကာက္ပြဲက အစိုးရ ကတိျပဳသလို ဒီမီမိုိုကုကေရစီအီအေျပာင္းအလဲကဲကိုို ေဆာင္ ၾကဥ္းေပးမႇာလား။

အနညး္ ဆးံု အေနန့ဲ ၂၀၁၀ ဟာလြန္ခဲ့တဲ့ အႏႇစ္၂၀အတြင္း အၾကီးမားဆုံး ႏုိင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲပဲ။ အေဆာက္အဦအသစ္အမ်ိဳးစုံကို ဖန္တီးေနျပီ။ အေရးၾကီးတဲ့ မ်ိဳးဆက္လိုက္ အကူးအေျပာင္း တပ္မေတာ္ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းမႇာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့အခ်ိန္နဲ့လည္း တိုက္ဆိုင္ေနတယ္။ ‘ဒါဟာ အနည္းဆုံးအေနနဲ့ၾကီးမားတဲ့ အတြင္းပုိင္း အကူးအေျပာင္းျဖစ္ၿပီး အခြင့္အလမ္းသစ္ေတြလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ထိပ္ပိုင္းက ႏုိင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲေပၚ အေျခခံတြက္ခ်က္ထားတဲ့ ျဖစ္ႏုိင္ေျခကို ကြၽန္ေတာ္ သိပ္အားမရဘူး။ တကယ့္အေျပာင္း အလဲ ထြက္လာရမယ့္ေနရာက ခုနက ႏုိင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲထက္ အမ်ားၾကီးပုိၾကီးတဲ့ ႏႇစ္ေနရာက လာရမႇာ။ လက္နက္ကိုင္ ပဋိပကၡကိုအဆုံးသတ္ေစဖို့န့ဲ စီးပြားေရးအေျပာင္းအလဲပဲ။ ကြၽန္ေတာ္က မာ့ခ္စ္၀ါဒီ မဟုတ္ေပမယ့္ ႏုိင္ငံေရးဟာ စီးပြားေရးေနာက္လုိက္တတ္တယ္လို့ ထင္တယ္။ အေနာက္ကမၻာဟာ စီးပြားေရးအေျခအေနကို ပုံေဖာ္ေပးဖို့ လုံး၀မၾကိဳးစားခဲ့တဲ့အျပင္ ပိတ္ဆို့အေရးယူမႈေတြနဲ့ သူ့ကိုယ္သူကစားပြဲအျပင္ဘက္ ထုတ္ပစ္ခဲ့တယ္။

ျမန္မာႏုိင္ငံ အနာဂတ္ကို ဘယ္လိုျမင္သလဲ။

ေနာင္ ႏႇစ္ ၁၀၀ ေလာက္မႇာ အခုေခတ္ လက္ရႇိ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ အေၾကာင္းကို စာတစ္အုပ္ေရးၾကမယ္ ဆိုရင္ အဓိကအေၾကာင္းအရာက ေရႇ႕ႏႇစ္မႇာက်င္းပမယ့္ ေရြးေကာက္ပြဲလည္းမဟုတ္ဘူး၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အမႈလည္းမဟုတ္ဘူး၊ ဒီမုိကေရစီ လႈပ္ရႇားမႈလည္းမဟုတ္ဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္ေလာက္က်ရင္ ကေန့ျဖစ္ေနတဲ့အထဲမႇာ အေရးအႀကီးဆုံးက တ႐ုတ္ႏုိင္ငံကို ျမန္မာႏုိင္ငံက တံခါးဖြင့္ေပးမႈနဲ့ ကမၻာ့ဆူပါပါ၀ါေတြ ျဖစ္လာတဲ့ အိႏိၵယနဲ့ တ႐ုတ္တို့ၾကားက သူ့ေနရာကို ထိန္းသိမ္းႏိုင္စြမ္း မထိန္းသိမ္းႏုိင္စြမ္းေတြပဲ ျဖစ္လာမႇာ။ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ႏႇစ္ဘီလီယံခြဲေလာက္ရႇိတဲ့ တ႐ုတ္ေတြနဲ့ အိႏၵိယေတြၾကားမႇာ ညပ္ေနတဲ့ လူဦးေရ သန္း ၆၀ ရႇိ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံပဲ။ အေနာက္ကမၻာမႇာ ကြၽန္ေတာ္တို့ ေျပာၾကတယ္။ အိႏၵိယနဲ့တ႐ုတ္တို့ အတက္ဆုိျပီးေတာ့ေလ။ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕အနာဂတ္အေပၚ အဲဒီျဖစ္စဥ္က ဘယ္လိုသက္ေရာက္မယ္ဆိုတာ စဥ္းစားၾကည့္ပါလား။ အရာအားလုံးပဲေလ။ ဒီႏုိင္ငံ ၀ါးမ်ိဳခံရမလား။ ဒါမႇမဟုတ္ ကမၻာ့အၾကီးဆုံး၊ အေျပာင္း အလဲအျမန္ဆုံး ႏုိင္ငံႏႇစ္ႏုိင္ငံၾကားထဲမႇာ ေရာက္ေနတာကေန အက်ဳိးခံစားရမလား။ တကယ္လို့ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ သူ့ႏုိင္ငံသား ေတြအားလုံး အက်ိဳးအျမတ္ရရႇိဖို့ နည္းလမ္းရႇာႏုိင္မယ္ဆိုရင္ ႏုိင္ငံ့အနာဂတ္ဟာ ၂၁ ရာစုမႇာလည္း ၀င္း လက္ေတာက္ပေနဦးမႇာပဲ။

မင္းညိဳစံ

3 thoughts on “ဦးသန္႔ျမင့္ဦးႏွင့္ ျမန္မာျပည္အေၾကာင္း အင္တာဗ်ဴး

Add yours

  1. စိတ္မေကာင္းစရာတစ္ခုက..နအဖရဲ႕constitution ကိုေထာက္ခံေနပံုရတယ္.. တကယ္ေတာ႕World Democratic Countries ေတြမွာ constitutionဟာဘယ္ေလာက္အေရးႀကီးတယ္ဆိုတာလူတိုင္းသိတယ္..

    Like

  2. ပညာတတ္ၿပီး အသံုးမက်တဲ့သူေတြ ဒုနဲ႔ေဒး ပညာတတ္တိုင္း လူေကာင္းသူေကာင္းလို႔ဘယ္သူမွမေျပာႏိုင္ဘူး စစ္တပ္ထဲမွာ ပညာေတြတတ္ၿပီး အသံုးမက်တဲ့သူေတြႀကီးမို႔ ျမန္မာျပည္ဒီလိုျဖစ္ေနတာ။ အဲဒီ့ေတာ့ ပညာတတ္တိုင္း အသံုးက်မယ္ မထင္နဲ႔

    Like

  3. ေျပာၾကားခ်က္အားလုံးဟာ တကယ္ျဖစ္ေနတဲ႔ အေျခအေနနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေလးေလးနက္နက္ေတြးေတာထားတယ္လို႔ထင္ပါတယ္.. ကိုယ္ကိုတုိင္လည္း ဒီလိုဘဲ ျမင္မိပါတယ္
    .. စိတ္မေကာင္းစရာက..ျမန္မာနိဳင္ငံမွာ ပညာတက္လို႔ခံယူထားသူ အမ်ားစုနဲ႔ သာမန္ျပည္သူအမ်ားစုဟာ.. ႏိုင္ငံရဲ႔တိုးတက္မႈေႏွးေကြးရျခင္းအေၾကာင္းရင္းကို လ်စ္လ်ဴရႈၿပီး..
    အေနာက္ႏိုင္ငံေတြရဲ႔ အလိုအတိုင္း ဒီမုိကေရစီကိုပဲ အာရုံစိုက္ေနၿပီး… ေလးေလးနက္နက္ေတြးေတာ သူနည္းေနပါတယ္..
    မိမိႏိုင္ငံအတြက္ မိမိဘယ္ေလာက္လုပ္ခဲ႔သလဲ ဆိုတာမ်ိဳးကို မစဥ္းစားပဲ.. အစိုးရေၾကာင့္လို႔သာ အျပစ္တင္ခ်င္တဲ႔သူေတြပဲ မ်ားေနတယ္လို႔ထင္ပါတယ္..
    ကႊ်န္ေတာ့အျမင္အရေတာ့.. ႏိုင္ငံကို တစ္ကယ္တိုးတက္ခ်င္တယ္ဆိုရင္.. ဘယ္ႏိုင္ငံေရးမူ၀ါဒမဆိုလက္ခံၿပီး… မိမိက်ရာတာ၀န္ကို ေက်ပြန္ေအာင္ထမ္းေဆာင္ဖို႔ပဲ လိုမယ္ထင္ပါတယ္..
    အေကာင္းျမင္တယ္ဆိုတာ.. ကိုယ္ကိုတိုင္က ေကာင္းမွျမင္မယ့္အရာပါ…

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: