ပလပ္စတစ္အေရခြံ

ျမင့္မိုးေအာင္

သူမရဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ေပၚက အ၀တ္အားလံုး ၾကမ္းျပင္ေပၚပံုက်သြားၾကၿပီ။

႐ုပ္ဖ်က္ထားတဲ့မုန္တိုင္းတစ္ခုလို တိတ္ဆိတ္တဲ့ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ သူမ

ငါဆီ ခ်ဥ္းကပ္လာေနရဲ႔။။။။။

အဲ့ဒီခဏ၊ ငါ့ကိုငါ ေမ့ေလ်ာ့သြားခဲ့တယ္

သူမ ၿပံဳးလိုက္ရဲ႔

ႏွင္းဆီပြင့္ဖက္ေလးတစ္ခုကို မနက္ခင္းေလျပည္က ႏိုးထေစသလိုမ်ိဳး

ငါ့ႏွလံုးသားထဲမေတာ့ ေတာမီးေလာင္သြားေစမယ့္ မုန္တိုင္းတစ္ခုလိုမ်ိဳး

ထားလိုက္၊ ဘယ္သူမွ မၿငိမ္းသတ္လိုက္ၾကပါနဲ႔။။။။။။

သူမရဲ႔ အနမ္းေတြကို ငါယံုၾကည္တယ္

ေကာင္းကင္ဘံုရဲ႔ အိပ္မက္တခ်ိဳ႕ကို ငါ့ႏွလံုးသားထဲမွာ စိုက္ပ်ိဳးခဲ့လိမ့္မယ္လို႔

ငါ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့တယ္

ေရခဲေတာင္တစ္ခုကိုေတာင္ အရည္ေပ်ာ္သြားေစမယ့္ ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုနဲ႔

သူမ ငါ့ကိုနမ္းပစ္လိမ့္မယ္လို႔။။။။။

တကယ္ေတာ့ ငါထင္သလိုမဟုတ္ခဲ့ပါဘူး

ငါ့ႏႈတ္ခမ္းေတြက ငါ့ကို ျပန္ေျပာေနရဲ႔

သူတို႔ တကယ္နမ္း႐ိႈက္လိုက္မိတာက

ပလပ္စတစ္အေရခံတတ္ထားတဲ့ ေအးစက္စက္ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုကိုတဲ့။။။။။။

႐ုတ္တရက္ တြန္းဖယ္ပစ္လိုက္တဲ့ ငါ့လက္ေခ်ာင္းေတြကို

သူမ တအံ့တၾသၾကည့္ေနရဲ႔

ၿပီးေတာ့၊ အဖ်ားတက္တုန္ရီေနတဲ့ ေမးခြန္းေတြ

သူမရဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားကေန ထြက္က်လာေတာ့တယ္။။။။။။

ျမစ္ေတြထက္ရွည္လ်ားတဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ ငါ ရွင္းျပေနေသးရဲ႕

သူမရဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ေပၚေရာက္ေနတဲ့

အဲ့ဒီ ေအးစက္စက္ ပလပ္စတစ္အေရခံြတစ္ခုအေၾကာင္း

ဒါေပမယ့္၊ သူမကေတာ့ အခိုင္အမာယံုၾကည္ေနဆဲေပါ့

ဒါေတြဟာ သူမခႏၶာကိုယ္ရဲ႔ ေတာက္ပတဲ့အသားစေတြလို႔။။။။။။။။

အဲ့ဒီေနာက္ေတာ့ သူမရဲ႔ကိုယ္ေပၚက ပလပ္စတစ္အေရခြံတစ္ခုက

သူမနဲ႔ ငါ့ၾကားမွာ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေ၀းကြာေစေတာ့တာပါပဲ။

ေနာက္ထပ္လည္း ႏွလံုးသားေပါင္းမ်ားစြာ ။။။။။။

မွန္တစ္ခ်ပ္ရဲ႔ေရွ႔မွာ သူမရပ္ေနရဲ႔

သူမကိုယ္သူမ စူးစမ္းေနပံုပါပဲ

မ်က္ႏွာေပၚက အညစ္အေၾကးတခ်ိဳ႔ကို ေရနဲ႔သန္႔စင္လိုက္တယ္

ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ သူမရဲ႕ ပလပ္စတစ္အေရခြံကိုေတာ့

ကြာက်မသြားေစႏိုင္ဘူးေပါ့

စိတ္႐ႈပ္ေထြးစြာနဲ႔ ငါ့ကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္လိုက္ရဲ႔

အဲ့ဒီေနာက္ အရင္ေန႔မ်ားစြာအတိုင္း အခန္းအျပင္ကို ထြက္သြားေတာ့တယ္ ။။။။။။

သူမ ဘယ္ကိုသြားလိမ့္မယ္ဆိုတာ ငါ မသိဘူး

စာသင္ေက်ာင္းေတြဆီကိုလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဘုရားေက်ာင္းေတြဆီကိုလား

႐ုပ္ရွင္႐ံုေတြ၊ ဒါမွမဟုတ္ ယဥ္းေက်းမႈအခမ္းအနားတစ္ခုခုဆီ

သူမ ေရာက္ရွိေနမွာလား။။။။။။။

ေသခ်ာတာတစ္ခုေတာ့ ငါသိေနရဲ႔

သူမျပန္ေရာက္လာတဲ့အခါ၊ ပိုၿပီးထူထပ္႐ႈပ္ေထြးတဲ့ ပလပ္စတစ္အေရခြံေတြ

သူမကိုယ္ေပၚ ကပ္ပါလာမယ္ဆိုတာပါပဲ ။။။။။။။။။။

အခန္းတံခါးဖြင့္သံၾကားလိုက္ရတယ္၊ သူမျပန္ေရာက္လာၿပီထင္ရဲ႔

မဟုတ္ဘူး၊ သူမျပန္ေရာက္လာတာမဟုတ္ဘူး

ဒါ ေအးစက္တဲ့ ပလပ္စတစ္အေရခြံတစ္ခု ျပန္ေရာက္လာတာ

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ငါ ရြံရွာဖူးတဲ့ တျခားေသာသူေတြအတိုင္းေပါ့

သူမကိုယ္ေပၚမွာလည္း ထူထပ္တဲ့ ပလပ္စတစ္အေရခြံတစ္ခုက

အခုိင္အမာေရာက္ရွိေနခဲ့ၿပီ ။။။။။။။။

သူမေလွ်ာက္လာတယ္။ အိပ္ရာေပၚ လဲက်ေနတဲ့ ငါဆီ

သူမေျပာေနရဲ႔၊ ပလပ္စတစ္အေရခြံတတ္ထားတဲ့ စကားလံုးတခ်ိဳ႔နဲ႔

သူမနမ္းလိုက္ရဲ႔၊ ပလပ္စတစ္အေရခြံတတ္ထားတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းအစံုနဲ႔

သူမဖတ္ထားရဲ႔

ပလပ္စတစ္အေရခြံတတ္ထားတဲ့ ေအးစက္စက္လက္ေခ်ာင္းရွည္ေတြနဲ႔

ၿပီးေတာ့ ငါ့ကိုခ်စ္ေနရဲ႔၊ ပလပ္စတစ္အေရခြံတတ္ထားတဲ့ ႏွလံုးသားတစ္ခုနဲ႔ ။။။။။။။

ငါလိုခ်င္တာ မိတ္ကပ္လိမ္းထားတဲ့ ႏွင္းဆီပြင့္ေတြ မဟုတ္ဘူးလို႔

သူမကို ေအာ္ေျပာလိုက္မိရဲ႔

ၿပီးေတာ့ သူမကိုယ္ေပၚက ပလပ္စတစ္အေရခြံကို ငါ့လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ႔

ဆုတ္ၿဖဲပစ္လိုက္တယ္ ။။။။။။။

ဘယ္မွာလဲ

သူမယံုၾကည္ထားသလို လူ႔ခႏၶာကိုယ္ရဲ႔ ေသြးတစ္စက္မွ ထြက္က်မလာဘူး

ဒါေပမယ့္ သူမကေတာ့

အသားစေတြစုတ္ၿပဲသြားသလို နာက်င္စြာေအာ္ဟစ္ေနေလရဲ႔ ။။။။။

ၿပီးေတာ့ ငါ့ကိုအတင္းအက်ပ္ ဖက္တြယ္ထားရင္းက သူမ ငိုေၾကြးေန

ေနာက္ေတာ့ ငါ့ပုခံုးေပၚ သူမရဲ႔ မ်က္ရည္တခ်ိဳ႔ လိမ့္ဆင္းလာေတာ့တယ္

ဘယ္ေလာက္ စိတ္႐ႈပ္ေထြးစရာပါလဲ

အဲ့ဒီမ်က္ရည္စက္ေတြကေတာ့ ပလပ္စတစ္အေရခြံမဲ့တဲ့

လူသားရဲ႔ အစစ္အမွန္ မ်က္ရည္စက္ေတြ ျဖစ္ေနျပန္ရဲ႔ ။။။။။။။။။။။

ျမင့္မိုးေအာင္

(မွတ္ခ်က္။ ။ ဆရာျမင့္မိုးေအာင္ေရးသားခဲ့ေသာ ၁၉၉၀-၁၉၉၁ မွ ကဗ်ာမ်ားကိုစုစည္းထုတ္ေ၀သည့္ “အမဲလိုက္အက” ကဗ်ာစာအုပ္မွ “ပလပ္စတစ္အေရခြံ” ကဗ်ာကို ျပန္လည္ေဖာ္ျပထားျခင္းျဖစ္ပါသျဖင့္ ကိုးကားခ်က္ ကိုေဖာ္ျပၿပီး လြတ္လပ္စြာ ကူးယူေဖာ္ျပႏိုင္ပါသည္။)

======================

ငရဲျပည္အေၾကာင္း

အံ့ဘုန္းျမတ္

ဒီေန႔ ငရဲျပည္က ျပန္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က

ေျပာလာတယ္……

ငရဲျပည္မွာ

အသားေစ်းငါးေစ်းေပါတယ္တဲ့….

ငရဲသားခ်င္းခ်င္း ကိုယ့္အသားကိုယ္ျပန္စားလို႔ေလတဲ့ ။။။။

အင္း

အဲ့ဒါက ကဗ်ာပဲဗ် ။။။။

ေနာက္ၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြလည္း ေစ်းေပါတယ္ဗ်..

အၿငီႇအေဟာက္အနံ႔ေတြထြက္လို႔

၀ယ္လိုအားနည္းတာနဲ႔

ပုတ္သိုးကုန္တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို

ဘယ္သူမွ ၀ယ္မစားၾကေတာ့လို႔ေလတဲ့။။။။

ဟားဟး

ဒါေတာ့ ကဗ်ာတပုဒ္စာရွိၿပီ ။။။။

ဒါေပမယ့္ ငရဲျပည္ကို ငရဲျပည္လို႔

ဆင္ခ်င္သိနဲ႔ သိေနတာထက္

ငရဲျပည္ကို အာ႐ံုသိနဲ႔သိဖို႔က ပိုအေရးႀကီးတယ္ ။။။။

ငရဲျပည္မွာ သားငါးေစ်းေပါရတဲ့အေၾကာင္းအရင္းနဲ႔

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ပုတ္သိုးေနတယ္ဆိုတာ..

ဆင္ခ်င္သိနဲ႔ မသိႏိုင္ဘူးေလ..

အာ႐ံုသိနဲ႔မွ ခံစားႏိုင္မယ္..။။။။

အာ႐ံုသိနဲ႔ ငရဲျပည္ကို မခံစားတက္မခ်င္း

ငရဲျပည္အေၾကာင္းေရးတဲ့ သတင္းေတြက

သတၱမကမၻာစစ္ပြဲအေၾကာင္း

လွမ္းေရးထားတဲ့ သတင္းေတြကို ဖတ္ေနရသလို ေနမွာပဲ။။။။

======================

ဗံုလံုသီး သို႔……………

အံ့ဘုန္းျမတ္

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို
ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ ျမႇားယူေနၾကရတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ
မင္းႏွလံုးသားဟာ
မာေၾကာေနလိမ့္မယ္ဆိုတာ
မင္းမ်က္၀န္းေတြက
သက္ေသထူၿပီးသားပါ ဗံုလံုသီးေရ…….။။

ခရမ္းႏုေရာင္ ပ်ဥ္းမပန္းေတြ ေၾကြက်ေနတဲ့
အဲ့ဒီေပတရာလမ္းေပၚက
မင္းရဲ႕ အသက္ရွဴသံမွ်င္မွ်င္ေလးကို
ငါ့နားမွာ ၾကားေယာင္ေနမိပါေသးရဲ႕…
ငါ့အလြမ္းေတြ ပန္းအျဖစ္ေတာင္ မပြင့္ႏိုင္ေသးဘူး….။

က်စိမ့္တစ္ခြက္ ကိုယ္စီနဲ႔
ဖင္ကို သံ႐ိုက္ၿပီး ငါတို႔ထိုင္ေနခဲ့ၾကဘူးတဲ့
(အိုင္တီ) ေနရက္ေတြက (လွည္းတန္း၊ အင္းစိန္လမ္းမရွိ အိုင္တီလက္ဘက္ရည္ဆိုင္)
ဘ၀မွာေတာ့ အစားထိုးစရာကင္းမဲ့သြားတဲ့
ကြက္လပ္တစ္ခုပဲေပါ့…..။

ငါကိုယ္တိုင္က
ယံုၾကည္မႈတပိုင္းတဆနဲ႔
လြတ္လပ္မႈတိုက္ပြဲထဲ
မင္းရဲ႕တြဲလက္ကို ဆြဲျဖဳတ္ရင္း
ခုန္၀င္ခဲ့မိတာေလ….
အဲ့ဒါ မင္းအတြက္လည္းပါသလို
ငါ့အတြက္လည္းပါတယ္
ယံုၾကည္မႈတပိုင္းတဆနဲ႔ ထင္ရာဆိုင္းေနၾကရတဲ့
ငါတို႔ မ်ိဳးဆက္ေတြအတြက္လည္းပါတယ္ ဗံုလံုသီးရယ္…..။

တစ္ခ်ိဳ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို
ခံစားခ်က္နဲ႔ျမႇားယူ
တစ္ခ်ိဳ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကိုလည္း
ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲက ဆြဲမထုတ္ႏိုင္ၾကတဲ့
ငါတို႔မ်ိဳးဆက္ရဲ႕ သေကၤတကို
မင္းနဲ႔ သက္ေသထူရေစ့မယ္ ဗံုလံုသီး….။

စက္တင္ဘာလရဲ႕ မိုးေရစက္ေတြၾကား
ယံုၾကည္မႈ ခံစားခ်က္ေတြကို
သံၿပိဳင္က်ဴးရင့္ရင္း
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ဆႏၵေတြျပည့္စံုေအာင္ု
အတူတူျမႇားယူခဲ့ၾကဘူးတယ္ေနာ္……
ဆူးေလဘုရားလမ္းမွာ ကၽြတ္က်န္ေနခဲ့တဲ့
မင္းဖိနိပ္ေလးတစ္ရံကို
ငါျပန္ေကာက္ေပးခ်င္တယ္
ဗံုလံုသီးရယ္……။

ဗံုလံုသီးေရ…..
၀ကၤပါ သီအိုရီေတြထဲ
လူျဖစ္ေနၾကရတဲ့ ငါတို႔ဘ၀မွာ
ယံုၾကည္ခ်က္ဆိုတာ
ေသာက္ေနက် ဘီယာတစ္ခြက္ေလာက္ေတာင္
တန္ဘိုးရွိရဲ႕လား…..
ဒီလိုနဲ႔
ငွက္ငယ္ေတြ အိမ္တန္းေပ်ာက္ေနၾကတာ
ရပ္ေစသား…..။။။

အဲ့ဒီ ေခတ္သစ္ဖန္စီဇာတ္လမ္းတစ္ခုရဲ႕
ျပဇာတ္ဆန္ဆန္ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ထဲမွာ
ျပည္လမ္းမႀကီးပါတယ္….
စိမ္းလန္းစိုေျပပန္းျခံေလးပါတယ္….
Moon Bakery ပါတယ္….
ကၽြန္ေတာ္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ေျပာတက္တဲ့
ပ်ဥ္းမနားသူ ညိဳစိမ့္စိမ့္
ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ပါတယ္…
ႏႈတ္ခမ္းပါးပါးေလးပါတယ္….
ရန္ကုန္ဘေဆြပါတယ္…
ၾကည္ေအးပါတယ္….
လူတန္းစားတိုက္ပြဲတစ္ခ်ိဳ႕ရဲ႕
သ႐ုပ္မွန္ပန္းခ်ီးကားေတြပါတယ္….
ဖက္ရွင္ဒီဇိုင္နာျဖစ္ခ်င္တဲ့
လမင္းနဲ႔ ျမႇားယူေနရတဲ့
မင္းရဲ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြပါတယ္ေလ……။

ငါမွတ္မိေနေသးတယ္
ဗံုလံုသီးေရ…..
ဆူပြက္ညံေနတဲ့
ေမာ္ဒန္ေရာခ့္ ဂီတေတြနဲ႔
ေျပးလႊားေနတဲ့ မီးေရာင္ေတြၾကားမွာ
စည္းခ်က္က်က် ယိမ္းႏြဲ႔ေပါက္ကြဲေနတဲ့
မင္းရဲ႕ ကႀကိဳးကကြက္ေတြေပါ့…..
ဘ၀ရဲ႕ အလိုမက်မႈေတြကို
ငါတို႔ေတြ ဒီလိုနည္းမ်ိဳးနဲ႔
ေဖာက္ထုတ္ပစ္ေနရတဲ့
လူျဖစ္လာရတာနဲ႔ေတာင္ မတန္ဘူး…..။

ေနာက္ဆံုးေတြ႔ျဖစ္ခဲ့တဲ့ညေနက
လွည္းတန္း YKKO ရဲ႕ ေဒါင့္တစ္ေနရာမွာ
ရီေ၀ေနနဲ႔ ငါမ်က္၀န္းေတြၾကည့္ရင္း
ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြပ်က္သားဖို႔
အားေပးခဲ့တဲ့ မင္းစကားသံေတြၾကားေယာင္ေနမိတယ္
ဗံုလံုသီးရယ္…..
ငါတို႔အေသြးအသားေတြနဲ႔ ျမႇားယူေနၾကရတဲ့
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ
ျပည့္စံုပါေစသား…..။

ဗံုလံုသီးေရ…..
စနစ္ဆိုးတစ္ခုရဲ႕ ဆန္းသပ္ကာလထဲမွာ
ခ်အစားခံထားရတဲ့
ယံုၾကည္ခ်က္ေတြက
ဗို႔အားနည္းေနတဲ့ မီးသီးတစ္လံုးလိုပဲ….
ကိုယ္ကိုယ္ကိုယ္ လင္းေအာင္ေတာင္
မနည္းႀကိဳးစားေနရတာ….
ေမွာင္မိႈက္ေနတဲ့
မင္းျမိဳ႕႐ိုးကို ငါ အလင္းမေပးႏိုင္ခဲ့တာ
ခြင့္လႊတ္ပါ…..

ဒီလိုနဲ႔ ဗံုလံုသီးေရ….
ေႏြဦးေလေျပေတြလည္း
ငါဆီတေက်ာ့ျပန္ ေရာက္လာခဲ့ေပမယ္
မႏွစ္ကေလာက္ မလွေတာ့တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ…
မက္မြန္ပန္းေတြလည္း မပြင့္ႏိုင္ေသးလို႔
ေႏြဦးရဲ႕ ရသဟာလည္း
ငိုေၾကြး၀မ္းနည္းလို႔ေပါ့…..
မင္းဆီကိုေရာက္လာမယ့္ ေနာက္ေနာင္ ေႏြဦးေတြမွာေတာ့
မက္မြန္ပန္းေတြနဲ႔
ေႏြဦးေလေျပေတြက
ငါ့ ညီမရဲ႕ ေႏြဦးေတြ ပီျပင္ပါေစသား….။

ႏွင္းဆီရနံ႔ေတြရဲ႕ ေမႊးထံုသင္းပ်ံမႈေတြၾကားမွာ
ပန္းႏုေရာင္ပြင့္ဖက္စေတြရဲ႕ ႏူးည့ံသိမ္ေမြမႈေတြၾကားမွာ
ျဖာက်ေနတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ လေရာင္ရဲ႕ေအာက္မွာ
ဆြတ္ပ်ံၾကည္ႏူးဖြယ္ ဘ၀ကို ပိုင္ဆိုင္ပါေစသား……

အံ့ဘုန္းျမတ္
(2009.MARCH 4)

(2009. FEB 27 23:00 PM  ျပည္လမ္းမေပၚတြင္ ကားအက္စီးဒန္႔ျဖင့္ ဘ၀တပါးကူးေျပာင္းသြားေသာ ညီမငယ္ ဗံုလံုသီး ေကာင္းရာသုပတိလားေစသား)

======================

ေနာက္ဆံုးညစာ (၁၉၉၀)

ျမင့္မိုးေအာင္

(၁)

ရုတ္တရက္၊ ေရခဲေသတၱာတစ္ခုထဲက အပုပ္နံ႔ထြက္လာတယ္။

ဒါက၊ သူ႔ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္သြားေစတယ္။

အဲ့ဒီမွာ သူေန႔စဥ္စားသံုးေနတဲ့ သူ႔ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တခ်ိဳ႕ ရွိေနေလရဲ႕…..။

ဒါေတြကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ သူ အစားျပန္မရႏိုင္ေတာ့ဘူး။

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေရာင္း၀ယ္ႏိုင္တဲ့ ေစ်းလမ္းမေတြဆီ သူေရာက္ခဲ့ဖူးပါရဲ႕။

သူတို႔အားလံုးဘဲ အညႇီအေဟာက္ေတြကို

အလုအယက္ ေရာင္း၀ယ္ေနၾကတယ္။

ၿပီးေတာ့…. သူတို႔ရဲ႕ ညစ္ပတ္တဲ့ စားပြဲေတြေပၚတင္ၿပီး

အငမ္းမရ စားေသာက္ပစ္ၾကတယ္။

သူတို႔အားလံုး ခံတြင္းေတြ႕သေလာက္ အဲ့ဒီညႇီစို႔တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို

သူကေတာ့ စက္ဆုတ္ရြံရွာေနခဲ့ေပါ့။

ဘုရားသခင္က သူ႔ကို ဘယ္လိုဖန္ဆင္းခဲ့ပါလိမ့္

သူ႔အဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေသးေသးေလးတစ္ခုကို ရဖို႔

ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ စုေဆာင္းခဲ့ရတယ္။

တခ်ိဳ႕ဆိုရင္

သူ႔ရဲ႕ဦးေႏွာက္ကို အစားလုပ္ၿပီး ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ မွ်ားယူခဲ့ရတယ္။

တခ်ိဳ႕ကိုလရဲ႕ ေမွ်ာင္ေနတဲ့ တဘက္ျခမ္းကေန သူ တူးေဖာ္ယူခဲ့ရတယ္။

တခ်ိဳ႕ကိုေတာ့ တစ္ခုထဲေသာ သူ႔အသည္းႏွလံုးနဲ႔ လဲလွယ္ခဲ့ရတယ္။

အခုေတာ့ သူမွာက်န္ရွိသမွ် ဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အားလံုး ပုပ္သိုးကုန္ၿပီတဲ့။

ေနာက္ထပ္လဲယူဖို႔ သူမွာ ဘာမွမက်န္ေတာ့ပါ။

ေစ်းေပါတဲ့ ေမွ်ာင္လင့္ခ်က္အညႇီအေဟာက္ေတြဆီကိုမ်ား သူသြားရမလား။

ဒါလည္း ျဖစ္ႏိုင္မယ္ မထင္ပါ။

ပြင့္ေနတဲ့ ေရခဲေသတၲာကိုၾကည့္ရင္း သူရဲ႕ေနာက္ဆံုးညစာကို

ဘယ္လိုျပင္ဆင္ရမလဲဆိုတာ သူ စဥ္းစားေနေတာ့တယ္…..။

(၂)

ျပတင္းေပါက္တံခါးကို ဖြင့္လိုက္တဲ့အခါ ၿပိဳက်ေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕နန္းေတာ္ကို

မီးေတာက္ေတြထဲမွာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။

သူအခိုင္အမာတည္ေဆာက္ထားခဲ့သမွ် အရာအားလံုး

ေျမျပင္ေပၚမွာ လဲၿပိဳေနၾကရၿပီ။

အခ်က္ျပေခါင္းေလာင္းသံေတြက သူ႔ဆီကို ေအာ္ဟစ္ေျပလႊားလာၾကတယ္…။

မၾကာခင္ သူရပ္ေနတဲ့ ၾကမ္းျပင္တစ္ခုလံုး ကၽြံက်သြားေပေတာ့မယ္…။

ေကာင္းကင္မွာေတာ့ သူ႔ရဲ႕အနာဂတ္ဟာ ေရႊေတာင္ပံအသစ္တစ္စံုနဲ႔

လဆီကို ပ်ံသန္းေနဆဲေပါ့….

ဒါေပမယ့္ သူၾကည့္ေနဆဲမွာပဲ မုဆိုးတခ်ိဳ႕ပစ္ခတ္လိုက္တဲ့ ျမားဒဏ္ရာနဲ႔

နန္းေတာ္ရဲ႕အမိုးတစ္ခုေပၚ လဲက်ေသဆံုးသြားေတာ့တယ္…..။

(၃)

“ကၾက၊ ကလိုက္ၾက”

သူ႔ပါးစပ္က ေရရြတ္လိုက္တဲ့အခါ မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္ထားတဲ့ သူ႔အိပ္မက္ေတြက

႐ူးသြပ္တဲ့အကနဲ႔ သူ႔ကိုေဖာ္ေျဖၾကေတာ့တယ္……

အခုေတာ့ သူ႔အခန္းတံခါးေတြအားလံုး အၿပီးအပိုင္ပိတ္ပစ္လိုက္ခဲ့ၿပီ…

အခ်က္ျပေခါင္းေလာင္းသံေတြလည္း သူ႔ဆီေရာက္မလာႏိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့…

ၿပိဳက်ေနတဲ့ နန္းေတာ္ဆိုတာလည္း မရွိခဲ့သလိုမ်ိဳးေပါ့….

သူ႔မွာ တံခါးေတြအလံုပိတ္ထားတဲ့

အနက္ေရာင္အခန္းေလးတစ္ခုသာက်န္ရွိေတာ့တယ္…

နာရီေတြအားလံုးရပ္တန္းေနတဲ့

အခန္းက်ဥ္းေလးတစ္ခုကိုပဲ သူပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ေတာ့တယ္…..။

ပ်င္းရိတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ မိုးတိမ္ေတြျဖန္႔ခင္းထားတဲ့ အိပ္ရာခုတင္ေပၚမွာ

သူလဲေလွ်ာင္းေနတတ္တယ္…

ၿပီးေတာ့… ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ လိမ္ညာနည္းတခ်ိဳ႕နဲ႔ လံုးေထြးရစ္ပတ္ရင္းက

အိပ္မက္အက်ိဳးအပဲ့ကိုသာ ဖန္ဆင္းေနရေပါ့…..။

(၄)

႐ုတ္တရက္၊ သခ်ႌဳင္းဂူေဟာင္းတစ္ခုက သူ႔ေရွ႕မွာေပါက္ကြဲသြားတယ္

ရပ္ေနတဲ့ သူ႔နာရီေတြကလည္း ကမၻာေလာကရဲ႕အခ်ိန္ဆီကို

ခ်က္ျခင္းခုတ္ေမာင္းသြားၾကတယ္…။

မီးခိုးေငြေတြရဲ႕ၾကားမွာ

ပုပ္ပြေနတဲ့အေလာင္းေကာင္တစ္ခုက သူ႔ကိုၿပံဳးျပေနတယ္…။

ဒါ၊ သူကိုယ္တိုင္ ေျမျမႇဳပ္သၿဂႌဳလ္ခဲ့တဲ့

႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္နဲ႔ သူ႔ရဲ႕အတိတ္ကာလေပါ့….။

သူနားမလည္ႏိုင္ပါ

ေဟာင္းႏြမ္းေဆြးေျမတဲ့အရာေတြကို သူတို႔ဘာေၾကာင့္ တူးေဖာ္ေနၾကသလဲ…

ေသဆံုးၿပီးသားအရာေတြကို ဘာေၾကာင့္မ်ား အသက္သြင္းခ်င္ၾကသလဲ…

သူ တိတ္တဆိတ္ ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔ေနခဲ့တဲ့ သူရဲ႕မွားယြင္းမႈတစ္ခုက

သူ႔ကိုဒဏ္ခတ္ဖို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့ၿပီ….။

သူ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ဖံုးကြယ္မထားႏိုင္ေတာ့ပါ။

ပုပ္သိုးေနတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား၊ ၿပိဳက်ေနတဲ့ နန္းေတာ္…

ျမားဒဏ္ရာနဲ႔ သူ႔အနာဂတ္၊ အားလံုး သူ႔ေရွ႕ကို ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာၾကတယ္…

သူ႔ကို ကခုန္ၿပီးေဖ်ာ္ေျဖခဲ့ၾကတဲ့ သူ႔အိပ္မက္ေတြလည္း

အခန္းေထာင့္တစ္ခုမွာ စုၿပံဳၿပီး ငိုေၾကြးေနၾကေပါ့….။

သူ ျငင္းဆန္ကန္ေက်ာက္ေနဆဲ….

အတိတ္ကာလအေလာင္းေကာင္ရဲ႕ ခၽြန္ထက္တဲ့လက္ေခ်ာင္းေတြက

သူ႔လည္ၿမိဳေပၚ နစ္၀င္သြားတဲ့အခါ

ခါးသက္နီရဲတဲ့ အမွန္တရားဟာ သူ႔ပါးစပ္ေပါက္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲကေန

ပ်ိဳ႕အန္ၿပီး ထြက္က်လာရေတာ့တယ္…။

ျမင့္မိုးေအာင္

(မွတ္ခ်က္။ ။ ဆရာျမင့္မိုးေအာင္ေရးသားခဲ့ေသာ ၁၉၉၀-၁၉၉၁ မွ ကဗ်ာမ်ားကိုစုစည္းထုတ္ေ၀သည့္ “အမဲလိုက္အက” ကဗ်ာစာအုပ္မွ “ေနာက္ဆံုးညစာ” ကဗ်ာကို ျပန္လည္ေဖာ္ျပထားျခင္းျဖစ္ပါသျဖင့္ ကိုးကားခ်က္ ကိုေဖာ္ျပၿပီး လြတ္လပ္စြာ ကူးယူေဖာ္ျပႏိုင္ပါသည္။)

======================

ဘုရားေခတ္က ကေလးတစ္ေယာက္၏ မ်က္လံုး

(၁)

နာမက်န္းေသာ ခႏၶာကိုယ္မွာ

လြတ္လပ္ေရးေက်ာက္တိုင္တစ္တိုင္ စိုက္ထူဖို႔၊

ေသြးေၾကာအပိုေတြကို ဖ်က္ဆီးပစ္ဖို႔၊

မိန္မတစ္ေယာက္နဲ႔

လိင္ဆက္ဆံမႈအႏုပညာအေၾကာင္းေျပာဖို႔၊

ဒီတိုင္းျပည္က

သတၲိနည္းသူနဲ႔ ဥာဏ္နည္းသူမ်ားဖတ္ဖို႔…

ဒီကဗ်ာကို ရည္ရြယ္လိုက္ပါရဲ႕…..။

(၂)

ရိုင္းျပတဲ့ေခၚသံနဲ႔

ေခတ္ရဲ႕ ပညာရွိႀကီးမ်ားခင္ဗ်ား….

ဂ်င္းရွပ္ကို သိပါသလား၊

ဆိုဖီရဲ႕ ကမ္ဘာကို ဖတ္ဖူးပါသလား၊

ဒါလီရဲ႕ အရည္ေပ်ာ္ေနတဲ့ နာရီေတြကို

ၾကည့္ဖူးပါသလား၊

လမ္းေပၚမွာ ဆာေလာင္ေနတဲ့ ကေလးေတြနဲ႔

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အေၾကာင္း ေဆြးေႏြးဖူးပါသလား။

တတိကမၰာ

တတိယလိႈင္း

တတိယလိင္

အို…ငါတို႔ဟာ ယဥ္ေက်းမႈစစ္ပြဲမွာ

မရႈမလွ ရံႈးနိမ့္ခဲ့ပါၿပီ။

ဒီေန႔ရဲ႕ေကာက္ေကြးတဲ့ ျမစ္ကမ္းေဘး

ငါထိုင္ေငးေနမိတယ္၊

အရင္တုန္းက လူငယ္ေတြဟာ

ဆံပင္ရွည္နဲ႔၊ တက္တူးနဲ႔၊

ေရာ့ခ္အင္ရိုးလ္နဲ႔…

အခုလူငယ္ေတြက

ဟစ္ေဟာ့နဲ႔၊ စိတ္ၾကြေဆးနဲ႔၊

ဆံပင္ေရာင္စံုနဲ႔….

တူတာတစ္ခုက

ေတာ္လွန္ေရးကို သူတို႔ေမ့ေနခဲ့ၾကတယ္…။

ဆင္ျခင္တံုတရားဟာ

လွ်ာျပတ္ေနတဲ့ ဂီတမွာ

အရိုးေပၚ အေရတင္ပဲ။

နားေလးေနေသာ အဖိုးအိုပဲ။

(၃)

ငါတို႔မ်ိဳးဆက္ရဲ႕

ပါရမီရွင္မ်ား

သူရဲေကာင္းမ်ား

အမည္နာမမ်ား

၀င္းေဖတဲ့

ေမာင္ေခ်ာႏြယ္တဲ့

ခင္၀မ္းတဲ့

တင္မိုးတဲ့

ေဖာ္ေ၀းတဲ့

မင္းကိုႏိုင္တဲ့

ထူးအိမ္သင္တဲ့

လွသန္းတဲ့

ေရႊဘုန္းလူတဲ့

မိုးသီးဇြန္တဲ့

ပိုင္သတဲ့…။

ရက္စက္ေသာ ႏွလံုးသားေတြနဲ႔

စစ္ဖိနပ္သံမ်ားနဲ႔

ေထာင္နံရံေပၚက ပဲ့တင္သံနဲ႔၊

အမွန္တရားဟာလည္း

လြယ္လြယ္ေလးပဲ စုတ္ျပဲသြားခဲ့တယ္။

စာသင္ခန္းထဲက မိန္းကေလးေတြလည္း

ႏိုက္ကလပ္မ်ားဆီ ထြက္ခြာသြားၾကေပါ့။

ခ်ာတိတ္ေတြ

ခ်ဲထီးေရာင္းသူေရာင္း

ေဘာလံုးပြဲေလာင္းသူေလာင္း၊

ယူနီေဖာင္း၀တ္တခ်ိဳ႕က

ဇိမ္ခန္းမွာ စီးကရက္ခဲေနရဲ႕…..။

ဒီလိုအေျခအေနေတြမွာ

ငါက ကဗ်ာေရးလိုက္

ခဲျပားေတြကို မီးရိႈ႔လိုက္

ကမၰာာႀကီးကို အမဲလိုက္.လိုက္

ျဖစ္တည္မႈပဓာန၀ါဒကို အရသာခံလိုက္….

ေခတ္ႀကီးကလည္း

အေျပာင္းအလဲျမန္လြန္းတယ္၊

မေန႔တုန္းက ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ဟာ

ဒီေန႔ေတာ့ ၁၀၉၊ ၁၁၀။

(၂၆) ႏွစ္လံုးလံုး ျပည္သူေတြကို

ခပ္တည္တည္ လိမ္ညာခဲ့သူႀကီးလည္း

ရန္ကုန္ျမစ္ထဲမွာ နိဂံုးခ်ဳပ္ခဲ့ၿပီ။

မ်က္စိတစ္မွိတ္

လွ်ပ္တျပက္မွာပဲ

အရာရာဟာ လူသားဆန္စြာ က်ဆံုးခဲ့ၿပီ…။

(၄)

သူရဲေကာင္းတိုင္းဟာ

ရိုးသားမႈရွိလိမ့္မယ္လို႔ ငါယံုတယ္၊

မရိုးသားသူဆိုတာ

ဘယ္ေတာ့မွ သူရဲေကာင္းမဟုတ္ဘူး…။

ပြင့္လင္းလြတ္လပ္တဲ့ လူ႔ေဘာင္ကို

ထူေထာင္ရမယ္၊

ပညာရွင္ေတြအခန္းက႑ဟာ

ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားရမယ္၊

ဖ်က္ဆီးခံထားရတဲ့ ပညာေရးစနစ္ကို

ျပန္တည္ေဆာက္ရမယ္၊

ေသြးစြန္းခဲ့ေသာ သမိုင္းစားမ်က္ႏွာေတြအတြက္

ေက်ာင္းသားသမဂအလံကို

ငါတို႔ ဦးညႊတ္ၾကရမယ္။

ဘရာဇီးဟာ

ေဘာလံုးသမားေတြ ထုတ္လုပ္တယ္၊

ဗင္နီဇြဲလားဟာ

ကိုယ္ဟန္ျပမယ္ေတြ ထုတ္လုပ္တယ္၊

ငါတို႔ကေရာ

ဘာေတြကို ဘယ္လို ထုတ္လုပ္ၿပီး

ခမ္းနားတဲ့လူ႔အဖြဲ႕အစည္းဆီ ခ်ီတက္ၾကမလဲ။

(၅)

ကိုလံဘီယာ ကုတ္ကင္းဘုရင္ ကားလို႔စ္က

ကုတ္ကင္းဟာ တတိယႏိုင္ငံမ်ားအတြက္

အဏုျမဴဗံုးတဲ့။

ရုရွားအာဏာရွင္ ခရူးရွက္က

ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ

အညစ္ပတ္ဆံုး မီးဖိုေခ်ာင္ပဲတဲ့။

အၾကမ္းဖက္သမား အိုစမာဘင္လာဒင္က

ျမင့္ျမတ္ေသာ ဘာသာေရးစစ္ပြဲကို

ဆင္ႏႊဲရမယ္တဲ့၊

အားလံုးဟာ ကိုယ့္အမွန္တရားနဲ႔ကိုယ္

လွပေနတာပဲ….ဲ။

ရန္ကုန္ဟာ ဘဂဒက္လို

အေဆာက္အအံု မပ်က္ဆီးတာကလြဲရင္

က်န္တဲ့ ပ်က္ဆီးမႈက

ဘယ္သူမွ လိုက္မမီေတာ့ဘူး…။

အာရွဂုဏ္ေဆာင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဗယ္ဆုရွင္

အမ်ိဳးသမီးေယာက္နဲ႔

ငရဲသားေတြေမြးျမဴထားတဲ့ စစ္တပ္ဟာ

ၾကည့္လို႔ေတာ့ ေကာင္းေနပါၿပီ…။

(၆)

ႏိုင္ငံတကာအေရးအခင္းမ်ား၊

အေပါစား ေက်ာ္ၾကားမႈမ်ား၊

မေအာင္ျမင္ေသာ အာဏာသိမ္းပြဲမ်ား၊

နန္းက်ဘုရင္လို စိတ္ဓာတ္မ်ား၊

တူညီ၀တ္စံုႏွင့္ လူၿပိန္းမ်ား…

သင္တို႔ေသြးသားဟာ

ေၾကးစားဆန္လွခ်ည္လား….။

ဟိုးအေ၀းႀကီးဆီမွာ

အျမင့္ပ်ံငွက္တစ္ေကာင္

မီးေလာင္ေနတဲ့ အေရျပားေပၚ

ေမြးထားတဲ့ ဒဏ္ရာတစ္ခု၊

ေသြးဆာေနေသာ ဓားေျမာင္တစ္ေခ်ာင္း၊

ေသနက္ေျပာင္းေတြကို

မၾကာခဏ ေခ်ာင္းၾကည့္တတ္တဲ့ မ်က္လံုးတစ္လံုး၊

ကဗ်ာဆရာလုပ္ဖို႔

အားလံုးကို ၾကက္ေျခခတ္ထားသူတစ္ေယာက္

သူ႔မွာ စိတ္ဓာတ္ကလြဲလို႔

က်န္တာဘာမွမရွိဘူး။

ၿပီးေတာ့

အေၾကာက္လြန္ေနတဲ့ ျပည္သူေတြကို အားမရဘူး…။

ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္

မုန္တိုင္းေတြကို ငါခ်စ္မိေပါ့….။

(၇)

ရန္လိုေနေသာ အႏုပညာနဲ႔

ဘုရာသခင္ရဲ႕ ဟန္ေဆာင္မႈနဲ႔

ေသြးျပန္ေၾကာထဲက အနီေရာင္မိန္းမတစ္ေယာက္နဲ႔

အာေခါင္ကို မီးျမွိဳက္ထားေသာကဗ်ာေတြနဲ႔

ငါ့ေခတ္ကို

ငါျပဌာန္းရမယ္….။

ေနာင္အခါ

ယံုၾကည္မႈအသားတံဆိပ္နဲ႔ ငါ့မ်က္ႏွာကို

လူငယ္ေတြက

တီရွပ္မွာ ရိုက္၀တ္ၾကပါေစ။

(၈)

ထူးဆန္းေသာ လိပ္ျပာတစ္ေကာင္

အနက္ေရာင္ေသြးစက္မ်ား

အစဥအလာအခက္အခဲေတြ

ၾကယ္ေရာင္၊ လေရာင္တခ်ိဳ႕နဲ႔

လူသားဟာ

ႏွစ္ကာလတို႔ကို ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့ၿပီ…။

ကိုးကြယ္မႈမ်ားစြာ

အယူအဆမ်ားစြာ

မုန္းတီးျခင္းမ်ားစြာ…မွ

တစ္ေန႔ေတာ့ ျဖစ္လာမွာပါ..အထိ

ငါက တင္ဆက္ေနမိတယ္…။

ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆို

ျမန္မာႏိုင္ငံေျမပံုကို

ငါျပန္ျပင္ခ်င္တယ္။

မန္ခ်က္စတာယူႏိုက္တက္အသင္းမွာ

နည္းျပလုပ္ခ်င္တယ္။

ယက္ဖ္တူရွင္ကိုနဲ႔

လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ခ်င္တယ္။

နီးကိုးကစ္မင္းရဲ႕ လိင္ဆႏၶအတြက္

တစ္ညေလာက္ အျဖည့္ခံျဖစ္ခ်င္တယ္။

ထစ္ခ်ဳန္းေနတဲ့ မနက္ျဖန္ေတြမွာ

ေခတ္ကို ဦးေဆာင္ေသာ ကဗ်ာမ်ားနဲ႔

ကမၰာ့ၿမိဳ႕ႀကီးေတြကို ေၾကျငာလိုက္ပါရဲ႕။

အေပ်ာ္တမ္း ဖဲကစားဖို႔…

အေပ်ာ္တမ္း ငရဲသြားဖို႔…

အေပ်ာ္တမ္း ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ဖို႔….။

(၉)

အလို…ဟိုမွာ

ဘုရားေခတ္က

ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္လံုးနဲ့

ငါ့ကို သူတို႔

ေခ်ာင္းၾကည့္ေနၾကရဲ႕……။

ဒဗလ်ဴအမ္တီ (DEC,2004)

======================

ေျဖာင့္ခ်က္အေႏွး

ေသာ္ဒီေ၀

႐ူပေဗဒဘာသာစကားအရ

စက္၏သာရည္ခပ္ညံ့ညံ့

နံရံမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့

ခ်ိဳင္းနားမိတ္ တိုင္ကပ္နာရီဟာ

သူ႔စကန္႔တံအေရြ႕ကို

ရင္ကြဲမတတ္

တအားေအာ္ျမည္

တြန္းတြန္းၿပီး တင္ေနရတယ္…..

ငါ့အႏုပညာက…

ဒီလိုပါပဲ…အထေႏွးတယ္….

ေမာဟစိတ္ခပ္မ်ားမ်ား

တစ္ခါတစ္ခါ….

မစၦရိယလည္းမ်ားမ်ား

ကိုက္ခဲမွ ကဗ်ာေရး….

ပိုက္ဆံမရွိမွ ပန္းခ်ီေရး….

အခ်စ္ရွိမွ သီခ်င္းေရး….

ဒဂံုၿမိဳ႕သစ္ေတာင္ပိုင္းကိုေျပးတဲ့

စစ္ႀကိဳေခတ္ (၃၄)

ဗိုက္ပူဘတ္စ္ကားႀကီးထက္

ငါ့အႏုပညာက…ပိုလို႔

ေႏွးေသးရဲ႕….။။။။

ေသာ္ဒီေ၀

(မွတ္ခ်က္။ ။ 2009 ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလထုတ္၊ အမွတ္ (၂) အတြဲ (၁) “လိႈင္းသစ္” မဂၢဇင္းတြင္ေဖာ္ျပပါရွိေသာ ဆရာေသာ္ဒီေ၀၏ ေျဖာင့္ခ်က္အေႏွး ကဗ်ာကို ျပန္လည္တင္ျပ ထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။)

======================

ကိုယ္တို႔တစ္ေခတ္

ၾကည္ေဇာ္ေအး

အဆက္စပ္မဲ့တဲ့ ဘ၀ေတြကလို႔ ေအာ္လိုက္

အာေခါင္ေႏြးလာၿပီ

ဂစ္တာအိုးထဲမွာ တစ္တိုင္က်န္ေသးတယ္

ကမၻာေျမႀကီး

ဘယ္လိုသာယာေနတယ္ ကိုယ္မသိေတာ့ဘူးလို႔ ေအာ္လိုက္

အေရျပားေပၚက အ႐ုပ္ေတြလႈပ္လာၿပီ

ၿပီးရင္ ေရတိုက္ထား

ထပ္ေအာ္

ကုန္ဖလွယ္သလို ေစ်းကစားၿပီး မင္းဘ၀ကိုေဆာက္တည္လို႔

မီးသီးေတြကၽြမ္းကုန္ၿပီ

အေပ်ာက္ဆြဲလိုက္ေတာ့

ၿပီးရင္

ေႏြလယ္ေနရဲ႕လမ္းဟာ ရက္စက္လြန္းတယ္လို႔ေအာ္စမ္း

အခန္းတံခါးေတြ တဒိုင္းဒိုင္းပိတ္ကုန္ၿပီ

ပလိန္းသာ႐ိုက္လိုက္

ေနာက္ထပ္

အခ်စ္ဟာ ခါးခါးခါးလို႔ေအာ္

ေနာက္ထပ္

က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ ႐ုပ္ကမၻာကို

စိတ္အားနဲ႔ျဖတ္ေက်ာ္ရင္းလို႔ သံကုန္ေအာ္

ႀကိဳးေတြျပတ္ကုန္ၿပီ….။

ၾကည္ေဇာ္ေအး

(မွတ္ခ်က္။ ။ 2009 ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလထုတ္၊ အမွတ္ (၂) အတြဲ (၁) “လိႈင္းသစ္” မဂၢဇင္းတြင္ေဖာ္ျပပါရွိေသာ ဆရာၾကည္ေဇာ္ေအး၏ ကိုယ္တို႔ေခတ္ ကဗ်ာကို ျပန္လည္တင္ျပ ထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။)

======================

ဒီေန႔ေက်းလက္

ေမာင္စိမ္းသစ္

ေနပူဆာ ၀၀လံႈႏိုင္တဲ့

ေဟာဒီ ဂုဏ္သေရရွိ ေက်းလက္မွာ

ပင္အပ္ကမၻာနဲ႔ မဟာမိတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့

ေဆာင္းဥတုစစ္စစ္ႀကီး ရွိတယ္….။

ငံရမွာကို လံုးလံုးေမ့ပစ္ေလ့မရွိတဲ့

ေခၽြးစက္စစ္စစ္ေတြရွိတယ္…။

သစ္ပင္ခ်ံဳထိပ္ဖ်ားေတြမွာ

အပ်ံစားသီးေနတဲ့

စာဗူးေတာင္း စစ္စစ္ႀကီးေတြလည္းရွိတယ္…။

ေကာက္႐ိုးပန္းပန္ ရြာစည္႐ိုးဆီမွာ

ညေနရီ ခ်ိဳးကူသံစစ္စစ္ရွိတယ္….။

ေဟာဟိုရြာဦၤး မူးႀကီး႐ိုးလက္တံေျမာင္းမွာေတာ့

ထေနာင္းကိုင္းေျခာက္ စစ္စစ္ေတြရွိေနေလေပါ့…။

ေနာက္ၿပီးေတာ့

ေထာပတ္ပဲျပဳ င႐ုတ္သီး ငပိေထာင္းစစ္စစ္နဲ႔

မန္းက်ဥ္းရြက္ခ်ဥ္ရည္ဟင္းစစ္စစ္လည္းရွိရဲ႕…..။

ေမာင္စိမ္းသစ္

(မွတ္ခ်က္-၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလထုတ္၊ အတြဲ (၂၃)၊ အမွတ္ (၂) “႐ုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာမဂၢဖင္း” တြင္ ေဖာ္ျပပါရွိခဲ့ေသာ ဆရာေမာင္စိမ္းသစ္၏ “ဒီေန႔ေက်း္လက္” ကဗ်ာကို ျပန္လည္ ကူးယူေဖာ္ျပထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။)

======================

ေရဦး

မ်ိဳးေနႏြယ္

ငါ့ရဲ႕့ျမစ္ဖ်ားခံရာ

ငါ့ငယ္သြားမ်ား က်ိဳးခဲ့ရာ

ငါက်န္ခဲ့တဲ့ေျခရာ….။

ေလေကာင္းေလသန္႔ေတြက

ငါ့ကိုလာနမ္းေတာ့

ငါ့မွာလတ္ဆတ္ရ….။

ေရဦး မူးေရမွာ ေရေတြကူးခဲ့ၾက

ကမ္းနဖူးမွာ ေျမလူးငွက္လို

ေျမမွာလူးခဲ့ၾက….။

နာရီစင္၊ ပန္းၿခံ၊ ေစ်း

ျမင္သမွ်ၾကားသမွ်မွာ

သြားတက္မ်ားေပၚေအာင္ၾကည္ႏူးရ…။

အေ၀းေျပးကားေပၚ

ခ်ိန္ခြင္လွ်ာမ်ား ေခါင္းငိုက္စိုက္က်လို႔

မံုရြာလမ္းက တမာေတာဟာ

ငါ့ကိုေမ့ေဆးထိုးလိုက္ဖို႔ရာ

သတိေမ့လို႔

ေရဦးဟာ

ငါ့ငယ္သြားမ်ား က်ိဳးခဲ့ရာ….။

မ်ိဳးေနႏြယ္

(မွတ္ခ်က္။ ။ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလထုတ္၊ အတြဲ (၂၃)၊ အမွတ္ (၂) ႐ုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာရသစံုမဂၢဇင္းမွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။)

======================

လူစိမ္း

ေ၀မွဴးသြင္

ေရြ႕လ်ားကမ္းေျခတစ္ခုလို

ကာလသံုးပါးစလံုး

ငွက္ေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနခ်င္တယ္….။

ဘယ္ကလာတာလဲ

ဘယ္သူနဲ႔ေတြ႕ခ်င္လို႔လဲ

ဘယ္ကိုသြားဦးမွာလဲ

ရွိသမွ်ေမးခြန္းေတြ

ငါဆီစုပံုေရာက္လာရဲ႕….။

ခြင့္လႊတ္ပါႏွင့္

တျခားေသာအဓိပၸာယ္မ်ားထံ

ဒိုင္ဗင္ထိုးခလိုက္ပါတယ္….။

ျပီးေတာ့

ခပ္တည္တည္နဲ႔ မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္

လမ္းေလွ်ာက္လိုက္

ဘ၀တစ္ပါးက မိတ္ေဆြဆီ စာေရးလိုက္…

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း

႐ုပ္ဖ်က္ထားတဲ့ဘုရားသခင္လို႔

ခံယူထားျပီးျပီ….။

ဒါက ငါ့ဖို႔

ေဟာဒါ မနက္ျဖန္နံနက္ေနထြက္ရင္

ေတြ႕ရမယ့္ ငါ့အရိပ္ဖို႔….။

ေ၀မွဴးသြင္

(မွတ္ခ်က္။ ။ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လထုတ္၊ အမွတ္ ၂၇၀ ၊ မေဟသီမဂၢဇင္းတြင္ ေဖာ္ျပပါရွိခဲ့ေသာ ေ၀မွဴးသြင္ရဲ႕ လူစိမ္းကဗ်ာကို ကၽြန္ေတာ္ခံစားခ်က္နဲ႔ တိုက္ဆိုင္လို႔ မူရင္အတိုင္း ျပန္လည္တင္ျပေပးလိုက္ရပါတယ္။)

======================

အနိစမၿမဲျခင္းတရားရဲ႕ ေရွ႔မွာ

အံ့ဘုန္းျမတ္

အခ်စ္ကို ခ်စ္ၾကသူေတြထဲ

အလွတရားကို ခ်စ္ၾကသူေတြထဲ

အႏုပညာကို ခ်စ္ၾကသူေတြထဲ

အမွန္တရားကို ခ်စ္ၾကသူေတြထဲ

သစာတရားကို ခ်စ္ၾကသူေတြထဲ

က်ဳပ္…..

တစ္ေယာက္ေလာက္အျဖစ္ပါရေစ….။

အခ်စ္ကို မုန္းၾကသူေတြထဲ

အလွတရားကို မခံစားတက္ၾကသူေတြထဲ

အႏုပညာကို မခ်စ္တက္ၾကသူေတြထဲ

အမွန္တရားကို ဖံုးကြယ္ထားၾကသူေတြထဲ

သစတရားကို ေဖာက္ျပားသူေတြထဲ

က်ဳပ္

တစ္ေယာက္ မပါရေစနဲ႔….။

အမုန္းေတြ… အခ်စ္ျဖစ္ဖို႔

အလြမ္းေတြ… ပန္းျဖစ္ဖို႔က

အခ်စ္ေတြ အမုန္းျဖစ္တာ

အလွတရားေတြ အၾကည္းတန္တာ

သစတရားေတြကို ေဖာက္ဖ်က္ရတာေလာက္ေတာ့

ဘယ္လြယ္ကူမွာလဲ….

ၾကည့္လိုက္စမ္းပါ…. စာဥရာ…

က်ဳပ္တုိ႔

ေနညိဳခ်ိန္ေတာင္

တိမ္ေတာင္ေကာင္းေကာင္း မေတာက္ႏိုင္ေသးတာ

အလြမ္းေတြ ပန္းျဖစ္ဆိုတာ အေ၀းႀကီးရွိေသးတယ္….။

ၾကည့္လိုက္စမ္းပါ….စာဥရာ….

က်ဳပ္တုိ႔

ေရခက္ေတာင္ မဆင္းႏိုင္ခဲ့တာ

အေမာေျပဖို႔ဆိုတာ အေ၀းႀကီးရွိေနဦးမယ္…..။

ဒီလိုနဲ႔ စာဥေရ….

အနိစဆိုတဲ့ မၿမဲျခင္းတရားရဲ႕ ေရွ႕က

ဘာလာမလဲဆိုတာ

က်ဳပ္ေတာ့ သြားၾကည့္ခ်င္တယ္….။

အံ့ဘုန္းျမတ္

(2008 ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ 16 ရက္ ခ်င္းမိုင္ျမိဳ့ရဲ႕ ညတစ္ညမွာ စိတ္ကူးေပါက္ရာ ေရးသားမိခဲ့းျခင္းျဖစ္ပါတယ္။)

======================

ထပ္ပ်က္ဆီးစရာမရွိ

ႏုပ်ိဳျခင္းအတိုင္းအတာ အခ်ိန္ဆိုတာဘာလဲ

က်ဆိမ့္တစ္ခြက္ကိုမွာလို႔

ဖင္ကိုသံ႐ိုက္ ထိုအခုိက္မွာ

နားမွာ ႐ိုက္ခက္ေနတဲ့ ပန္႔ခ္ဂီတေတြ….။

အ႐ိုးေခါင္းေတြကိုမွ အလွတရားလို႔

ငါတို႔ ရသေျပာင္းလဲႏိုင္ခဲ့ေတာ့

အသတ္အျဖတ္ေတြက

ငါတို႔အတြက္

အပ်င္းေျပေဆာ့ကစားရာျဖစ္လာခဲ့တယ္

အိမ္မက္ေတြထဲမွာေတာ့ ငါတုိ႔ဟာ

ခံစားမွဳအတိုင္း

ေနထိုင္ရွင္သန္ၾကေစသား….

စစ္မက္ေတြကို မျဖတ္သန္းခဲ့ဘူးၾကေပမယ့္

ေသြးသံေတြရႊဲရႊဲဆိုေနတာကို

ငါတုိ႔ ရြံမုန္းခဲ့ၾကတယ္

ဒါေပမယ့္ ငါတုိ႔ေသြးေတြဟာ

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြအတြက္

နီျမန္းေနတုန္းပဲ ရွိၾကေသးတယ္….။

ငါတုိ႔ဟာ

အနက္ေရာင္ ကင္းဘတ္စေတြေပၚက

ေဆးျဖဴနဲ႔ေရးသားထားတဲ့

စုတ္္ခ်က္ရာၾကမ္းၾကမ္းေတြကို

ႏွစ္ၿခိဳခံုမင္ေနၾကတယ္

စိတ္အာ႐ံုေတြထဲ

အရာအားလံုးဟာ တစစီဆုတ္ၿပဲ

ကိန္းေအာင္းလို႔ ေနရာယူထားျပီသားေလ…

ငါတို႔အတြက္

ဘာကိုမွ ထပ္ျပီးဖ်က္ဆီးေနစရာမလိုေတာ့ဘူး…..

အံ့ဘုန္းျမတ္

(ေခတ္သစ္လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအတြင္းမွာ ရွင္သန္က်င္လည္လွ်က္ရွိၾကတဲ့ ေခတ္ျပိဳင္လူငယ္ေတြရဲ႕ ဘ၀ကို သ႐ုပ္ေဖာ္ေရးသားထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကဗ်ာဟာ လူငယ္အားလံုးကို ကိုယ္စားမျပဳပါ။)

======================

အခ်စ္ညေနရီ

ႏိုင္၀င္းေဆြ

မိုးမႈန္ ႏွင္းေငြ႕ တိမ္

အလင္းေျပး ကေလးေတြ

သူတို႔ နိမ့္ဆင္းလို႔လာလိုက္

သူတို႔ ျပန္႔က်ဲလို႔ ပ်ယ္လြင့္သြားလိုက္

ကား၀ိုင္းေတာင္မႀကီးထိပ္ေပၚမွာ

တိမ္ထဲက ဒိုင္နယ္႐ံုကေလးေရွမွာ…..။

အဲ့ဒီတုန္းကေပါ့

ရင္ထဲမွာေတာ့

ေနာက္ေတာ့လည္း ေပ်ာက္ပ်က္သြားအံုးမယ့္

အခ်စ္မီးေလးတခဲ

တြဲလြဲခိုလို႔

သည္အခ်စ္ကလည္း

ငါ့ကို ေႏွာင္ဖြဲ႕ဆဲေလ…..။

ဟုတ္ပါတယ္

အခ်စ္ကို ခ်စ္တယ္

အမွန္တရားကိုခ်စ္တယ္

အလွတရားကို ခ်စ္တယ္

အႏုပညာကိုခ်စ္တယ္….။

ဟုတ္တာေပါ့

မုန္တိုင္းနီကို ခ်စ္

တိုက္ပြဲမီးျပင္းကို ခ်စ္

မီး႐ိႈ႕ဖ်က္ဆီးျခင္းမ်ားကို ခ်စ္

သူရသတၱိရဲ႕ အလင္းေရာင္ကို ခ်စ္

ယံုၾကည္ခ်က္ ျပင္းျပသူေတြကို ခ်စ္

ဓားတစင္း ျမင္းတစီးနဲ႔

တကိုယ္ေတာ္ ခရီးသည္ကို ခ်စ္တယ္…..။

သူဟာ

မုန္တိုင္းကို ေဖာက္ထြက္လို႔…..

သူက

ေလာကအတြက္

ခြန္အားေတြ ေပးဆက္သြားတယ္…..။

ဟုတ္တာေပါ့

ေ၀ေ၀ဆုိတဲ့ေကာင္မေလးကို

ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ခဲ့တာေပါ့….။

ကြန္ျမဴနစ္ေလာကရဲ႕ ကုန္ေရာင္းေစ်းကြက္မွာေတာ့

အနာဂတ္မဲ့ အႏုပညာသမား

တေန႔မွာ ေသဒဏ္ေပးခံရမယ့္ အတိုက္အခံသမား

ေျခာက္ခ်ားစရာလူ

အပယ္ခံလူ….။

ယမ္းေငြထဲမွာ

လမ္းေကြ႕ထဲမွာ

ျမဴထဲမွာ

အေမွာင္ထဲမွာေလ….

မွန္ပါတယ္ေလ

အခ်စ္ရဲ႕ ခ်စ္သူ

အမွန္တရားရဲ႕ ခ်စ္သူ

အလွတရားရဲ႕ ခ်စ္သူ

အႏုပညာရဲ႕ ခ်စ္သူ

လူမိုက္မ်ားရဲ႕ ခ်စ္သူ ခ်စ္တဲ့လူ….။

က်ေနာ့္ေရွ႕က

ေနျခည္အလင္းကြက္ကေလးထဲမွာ

ေခြးသူငယ္ေလးတေကာင္ဟာ

ခုန္ေပါက္ေရာက္လာ ကေနတယ္

က်ေနာ္ကို တိုးလိုက္ ေ၀ွ႔လိုက္ ျမဴးလို႔….။

က်ေနာ္ေလ

ဒီေခြးသူငယ္ေလးကိုလည္း ခ်စ္တယ္…။

အခ်စ္ကို ခ်စ္

အမွန္တရားကို ခ်စ္

အလွတရားကို ခ်စ္

အႏုပညာကို ခ်စ္

ေခြးကေလးရဲ႕ ျမဴးတူးကေနတဲ့

သန္႔ရွင္းတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကေလးကိုလည္းခ်စ္

အခ်စ္ေၾကာင့္ပဲ

ကြန္ျမဴနစ္လည္း ျဖစ္လာတယ္….။

ႏိုင္၀င္းေဆြြ

(၁၉၈၂ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ ‘၀’ ေတာင္ပိုင္းခ႐ိုင္၊ ပန္ဆန္းအထူးျမိဳ႕နယ္၊ ကာ၀ိုင္းဒိုင္နယ္ ဒိုင္နယ္႐ံုးတြင္ ေရးခဲ့သည့္ “အခ်စ္ညေနရီ” ကဗ်ာကို “မဟူရာေမတၱာရွင္၏ ေတာ္လွန္ေရးစာေပမွတ္တုိင္” စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပထား ျခင္းျဖစ္သည္။)

======================

ဒါကဗ်ာမဟုတ္ဘူး

ႏိုင္၀င္းေဆြ

(၁)

ဒါ ကဗ်ာမဟုတ္ပါဘူး…

၀နယ္ရဲ႕ အေမွာင္ထုထဲမွာ

ကြန္ျမဴနစ္ခန္းမႀကီးထဲက

စားပြဲေပၚမွာ စီးက်ေနတဲ့

ငါ့ရဲ႕ မ်က္ရည္ပါ…

ကဗ်ာလို မလွဘူး။

ကဗ်ာလို မ၀င္းပဘူး။

(၂)

ညဥ့္ဦးယံတုန္းကေပါ့

သံလိုက္စက္ကြင္းေတြ ႐ႈတ္ေထြးေနတဲ့

ေရဒီယုိ အသံလိႈင္းေတြထဲမွာ…

ရန္ကုန္ ညေနခင္းရဲ႕

ေဆး႐ံုႀကီးေရွ႕ လူသတ္ကြင္းထဲမွာ

ဂ်င္မခါနာ

သားဖြားခန္းေလးတခုရဲ႕

စပရိန္ သံကုတင္ေပၚမွာ

အေမက တတိယသားသားေလးကို

မီး႐ႈးသန္႔စင္အျပီးမွာ

သူ႔သားငယ္ေလးရဲ႕ ဘ၀ေတးသံဟာ

ေဆး႐ံုနံရံအျဖဴကို အသာအယာလႈပ္ႏိုးလို႔

အဲ့ဒီအခ်ိန္တိုကေလးထဲမွာေပါ့

ကိုးႏွစ္အရြယ္သားႀကီးဟာ

ပုဆိုးစိမ္းစိမ္း အက်ီၤျဖဴျဖဴကေလးနဲ႔

အေမနဲ႔မေ၀းကြာလွတဲ့ ေဆး႐ံုႀကီးေရွ႕ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ

ရင္အံုပြင့္ထြက္ လဲက်သြားေလရဲ႕

ေသြးအိုင္ထဲမွာ

ျပီးေတာ့

မဟာဗႏၶဳလပန္းျခံေထာင္မွာ

ျပီးေတာ့

ေရႊဂံုတိုင္အ၀ိုင္းႀကီးေရွ႕မွာ

ျပီးေတာ့

ေျမနီကုန္း ႐ံုးအဆင္း

ျပည္ရန္ကုန္ ကားလမ္းမႀကီးေပၚမွာ

မိုးေရစက္ေတြေအာက္မွာ“

ဘရင္းကယ္ရီယာ ကားဘီေတြေအာက္မွာ

ပုဆိုးစိမ္းစိမ္း အက်ၤီျဖဴျဖဴ သားသားေလေတြ။။။

(၃)

ဒီလိုအခ်ိန္မွာပဲ

က်ဳပ္လို လူမိုက္ႀကီးေတြရဲ႕ ရင္ထဲ

ေဒါသေပါက္ကြဲေနတဲ့ ဆင္႐ိုင္းႀကီးေတြ ေအာင္းလို႔…..

ပစ္လိုက္စမ္းေဟ့….ဖက္ဆစ္ေတြ

မီး႐ိႈ႕လိုက္ၾက

ပစ္လိုက္စမ္းေဟ့….

သက္သာပစ္လိုက္

ပစ္လိုက္စမ္းေဟ့….

ေမြးတေန႔

ေသတေန႔

ပစ္လိုက္စမ္းေဟ့….

ဆင္႐ိုင္းႀကီးေတြဟာ

မုန္တိုင္းလို ေမႊယမ္းလို႔….

ေရဒီယုိထဲက

သံလိုက္လွ်က္စစ္လိႈင္းေတြထဲမွာ

က်ဳပ္ၾကားေနပါတယ္ နားေထာင္စမ္း…။

ေျမာက္ဥကလာပ ၀ကၤဘာလမ္းမွာ

ပုလိပ္သားေခါင္းျပတ္ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးရဲ႕

ေသြးစက္ေတြဟာ ကတၱရာလမ္းေပၚမွာ

သူမရပ္ဘူး…

ငရဲဆီကို ေျပးေန….

တာေမြမွာ

သူလ်ိဳတေယာက္ရဲ႕ေခါင္း

ေရပုပ္ေျမာင္းထဲ လိမ့္ဆင္းသြားေန….

အပုပ္နံေတြ လိႈင္သြားေပါ့….။

ၾကည့္လိုက္စမ္းေဟ့

လူမိုက္တသန္းရဲ႕

ၾကမ္းရမ္းတဲ့ ပြဲခင္းရဲ႕ ဗဟိုမွာ….။

(၄)

ေရဒီယုိထဲမွာေတာ့

သားသားတို႔ ေမေမေလးရဲ႕အသံဟာ

ဆို႔နစ္စြာနဲ႔ တိုးတိတ္ တိမ္၀င္သြားေလရဲ႕

ကေလးတို႔ေရ

ဘဘႏိုင္၀င္ေဆြေလ

စားပြဲေပၚမွာ မ်က္ႏွာေမွာက္ခ်

ေမွာင္မဲေနတဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ခန္းမႀကီးရဲ႕ အလည္မွာ

ကတၱရာလမ္းမေပၚက ဂ်ဴလိုင္ညေန မိုးေရစက္ေတြထဲမွာ

လူကေလးတို႔ရဲ႕ ၀ိညာဥ္မဲ့ ခႏၶာကိုယ္ကေလးေတြ….

သင္တို႔ရဲ႕

မ်က္ေတာင္ခတ္ေနတဲ့ စကားေျပာေနတဲ့

ရွင္းေနတဲ့

ကမၻာႏွလံုးသားကို ကိုင္လႈပ္ေနတဲ့

မေသတဲ့ေက်ာက္႐ုပ္ၾကြင္းအေလာင္းေတြေပၚမွာ

၀ဲကာ ေ၀့ကာ က်လာေနတယ္ေလ….

ဘဘပို႔သလိုက္တဲ့ ပန္းေခြ

မ်က္ရည္ေတြဟာ

လြမ္းသူပန္းေခြျဖစ္လို႔…..

ကဗ်ာလို႔ေတာ့ မလွဘူး….

ကဗ်ာလိုေတာ့ မ၀င္းပဘူး….။

ႏိုင္၀င္းေဆြ

(မွတ္ခ်က္။ ။ 1988၊ ဇူလိုင္လတြင္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ အေရွ႕ေျမာက္စစ္ေဒသ “တပ္မဟာအဆင့္ ႏိုင္ငံေရး၊ စစ္ေရးေကဒါ” ေက်ာင္းမွာ ေက်ာ္ေဇာဦး ဦးစီးထုတ္ေ၀ေသာကဗ်ာစာအုပ္တြင္ ေရးသားခဲ့သည္။ ထိုကဗ်ာစာအုပ္သည္ 1988 လူထုတိုက္ပြဲႀကီးအား ႀကိဳဆိုဂုဏ္ျပဳ ဖြဲ႕ဆိုခဲ့သည္။ ထိုကဗ်ာအမည္သည္လည္း ေမ့က်န္ေနခဲ့ၿပီး မူရင္းကဗ်ာလည္း မပါရွိေတာ့ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ ျပန္လည္ေရးဖြဲ႕ျခင္းျဖစ္သျဖင့္ မူရင္းႏွင့္ အနည္း အပါး အတိမ္းအငဲ့ရွိေပလိမ့္မည္။)

======================

မၾကာမီ….ရြာဆီေရာက္ေတာ့မည္

မၾကာမီ…..ရြာဆီေရာက္ေတာ့မည္…..။

ေမာင္လင္းၾကည္

(ဆရာေမာင္လင္းၾကည္ရဲ႕ “မၾကာမီ…..ရြာဆီေရာက္ေတာ့မည္” ကဗ်ာကို ၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလထုတ္၊ အမွတ္ (၁၃) ကဗ်ာမွ ထုတ္ႏႈတ္ေဖာ္ေျပထားပါသည္။)

======================

ေဆာင္းဦးပံုျပင္

အခုလို ေဆာင္းညခ်မ္းဆို

ေျမ႐ိုင္းေဖာ္ရင္း အေဖတူးလာတဲ့

ဧရာမ သစ္ျမစ္ဆံုႀကီးကို မိသားစု မီးညွီလႈံၾကရင္း

ဆီးႏွင္းေတြ တဖြဲဖြဲၾကား

ထန္းျမစ္ကေလးေတြ ဖုတ္စားရင္းေပါ့

အညာေဆာင္းကို အံတုၾကတယ္….။

မီးဖိုနံေဘးမွာ

အေဖဟာ ထန္းလက္ေလွ်ာ္သပ္ရင္း

စစ္အတြင္းတုန္းက ဗံုးႀကဲဖို႔လာတဲ့ ကၽြဲညီေနာင္

ရြာေပၚ၀ဲရင္ ေရွာင္ရ ရွားရပံုေတြ

ရြာအနီး မန္းက်ည္းပင္ႀကီးေအာက္

ကာကြယ္ေရးလက္က်န္ ဗံုးထအေပါက္မွာ

ဖုိးသာေအာင္ လက္တစ္ဖက္ျပတ္ရရွာပံုေတြ

အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕ေခတ္မွာ

သားသတ္နဲ႔ အရက္လိုင္စင္ခ်ေပးတဲ့ၾကား

လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားက

အမဲသားမစားဖို႔၊ အရက္မေသာက္ဖို႔ ေမတၱာစာ

ရြာအနီးတ၀ိုက္ လိုက္လံေ၀ခဲ့ပံုေတြ

စံုေပသပ တစ္ညတစ္မ်ိဳး

မရိုးႏိုင္တဲ့ ေဆာင္းပံုျပင္ေတြ….။

အေမက မနက္ျဖန္ ဆြမ္းလွည့္ဆိုျပီး

ပဲႀကီးေတြ အခြဲညႇစ္

ေကာက္သစ္ေပၚရင္ အလွဴရက္သတ္မတဲ့

၀က္သားေၾကြးမဟုတ္ေတာင္

မွန္ေရာင္ဟင္းခ်ိဳ၊ ငါးေျခာက္ေထာင္း

ပဲဟင္း၊ ပဲတီခ်ဥ္ဆို မေကာင္းလား

ေက်ာင္းရွိ သံဃာကုန္လ်ာထား

တစ္ပါး ပရိကၡရာရွစ္ပါးလွဴမတဲ့….။

အေမ့စကားရပ္အသြားမွာ

ထန္းျမစ္ေတြစားရင္း က်ဳပ္ေမးမိ

“အေမ…ထန္းျမစ္ေတြ ဘယ္ကရလဲ”

အေမက ျပန္ေျပာတယ္

သမုဒ္စား လယ္တ႐ိုး

မိုးထိုးမတတ္ ထန္းေတာႀကီးဟာ

မင္းဘိုးစိုက္ခဲ့တာ

ငါတို႔စားမကုန္ သံုးမကုန္ပ

ဒါတင္ ဘယ္ကမလဲဟယ္

ရြာ့အေနာက္ လယ္ႀကီးကန္သင္း

မင္းအေဖစိုက္ထားတဲ့ ထန္းရာေက်ာ္

အိမ္မိုး၊ တဲမိုး၊ ႀကိဳးက်စ္ေရာင္းလို႔ရျပီဟဲ့….။

႐ုတ္တရက္ပါပဲ

က်ဳပ္ေခါင္းထဲ လက္ကနဲလင္းသြား

ရြာေျမာက္ဖက္ လိန္ပင္အိုင္လယ္ျခားရိုးမွာ

က်ဳပ္လဲ ထန္းပင္ေတြ စိုက္မယ္….။

ေရႊညာခိုင္စိုး

(ကိုေရႊညာႀကီးေရ…. ကၽြန္ေတာ္ခင္ဗ်ားကဗ်ာေလးကို ခ်င္းတြင္းမဂၢဇင္း၊ အမွတ္ (၁၃) ေဖေဖာ္၀ါရီလ၊ ၂၀၀၇ မွာေတြ႕လို႔ ကူးျပီး ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ခ္ေပၚ တင္ထားလိုက္ပါတယ္။ ၀င္ၾကည့္ျဖစ္လို႔ ေတြ႕ခဲ့မယ္ဆိုရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ဒီလို တင္ထားတဲ့အတြက္ ခင္ဗ်ား စိတ္ဆိုးမယ္မထင္ဘူးဗ်ာ။)

======================

အိပ္မက္စီးခ်င္း

Sunday, September 14th, 2008

ကိုယ့္ရဲ ့ျဖစ္တည္မူကို

ျပားခ်ပ္ေနတဲ့အိပ္ကပ္ထဲ

အသည္းအသန္ရွာေဖြခဲ့ရ

အေရးပါမူ မပါမူကိုက

ဘ၀ရဲ ့ ခါးသီးတဲ့ေျခာက္လွန္ ့မူ

မမက္ပဲမက္ခဲ့သလိုနဲ ့ အိပ္မက္အတု

ေ၀၀ါးျခင္းရဲ ့ ေနာက္ကြယ္မွာခပ္လ်လ်

ငါ့မ်က္လံုးေတြက ဖြင့္ထားရဲ ့နဲ ့မျမင္ခဲ့

အရာရာတိုင္းက ေႏြးေထြးမူကင္းမဲ့

မယံုရဲပါဘူး ဘာကိုမွငါမယံုရဲ ခဲ့ဘူး

ခ်ဳိျမိန္မူကင္းတဲ့ ေန ့ရက္မ်ားကို

အခါတစ္ရာေလာက္မက္တဲ့ အိပ္မက္ဆိုးလို

ငါမုန္းတီးေၾကာက္ရြံ ့မိပါရဲ ့

ျခားနားမူရဲ ့ တစ္စိမ္းဆန္ျခင္းက

ငါ့ႏွလံုးသားကို ေအးစက္ထံုထိုင္းေစခဲ့

ခ်စ္ျခင္းမုန္းျခင္း နာက်င္၀မ္းနည္း

ဘာဆိုဘာမွမသိ ခံစားမူမဲ့ခဲ့ေပါ့ ……..

ေလရူး flurry

http://www.mysuboo.com/index.php?option=com_blog&name=pyae90&task=view&pid=11337&Itemid=

======================

ခ်စ္တတ္ခဲ့ျခင္းတစ္ခုမွာ

Monday, October 6th, 2008

အဆံုးမဲ့ခ်စ္ျခင္းေတြ

အကၡရာတင္မိတဲ့ အခ်ိန္ကေပါ့

အလြမ္းေတြ တစ္ခုနဲ ့တစ္ခု

ညင္သာစြာေပါင္းစည္းေနေလရဲ ့

အလြမး္ေတြ ကန္ ့သတ္ေနရင္းနဲ ့ကို

ခပ္နက္နက္ေပ်ာ္၀င္ေနမိ

ေအးစက္စက္ ဆြတ္ပ်ံ ့ျခင္းေတြထံုလြမ္း

အလြမ္းေတြ ေနမ၀င္ေသးဘူးခ်စ္သူ…..

မရွိမဲ့ရွိမဲ့ သတိရခြင္ ့ေလးကိုလည္း

ရုတ္သိမ္းမသြားလိုက္ပါနဲ ့ဦး

မင္းရဲ ့ခ်စ္ျခင္းမွာ

အလြမ္းမဲ ့ဇံုတစ္ခုေတာ့….. ခ်စ္သူရယ္

ဖန္ဆင္းေပးခဲ့ပါဦး

သံစဥ္မဲ ့သတိရ ျခင္းေတြက

သကၠရာဇ္ေတြကို တိုက္စား

ဥတုေတြကို ျပတ္ေရြ ့ေစခဲ့ေပါ့

ခ်ဳိျမိန္တဲ ့ကြဲလြဲျခင္းေတြနဲ ့အတူ

ငါက… မင္းရဲ ့ခ်စ္ျခင္းမွာ

ေပါ့ပါးစြာေ၀းလြင့္ခဲ့ရတဲ့

ေက်ာရိုးမဲ့ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္ေပါ့

ငါ့ကဗ်ာေတြရဲ ့ လြတ္လပ္ခြင့္ကို

ခ်စ္တတ္ခဲ့ျခင္းတစ္ခုမွာ

ေဘာင္ခတ္ပစ္မိခဲ့ပါရဲ ့

ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့အလြမ္းေတြ

ေတာက္ပခ်ိန္တုန္းကေပါ့….

ေလရူး flurry

http://www.mysuboo.com/index.php?option=com_blog&name=pyae90&task=view&pid=13494

======================

မိုးေတြက ရစ္သမ္နဲ႔မရြာဘူး

အိပ္မက္ေတြ အေျခမက်ေသးသေရြ႕
“အိမ္” ဆိုတာကလည္း
“မက္” ေလာက္ဖြယ္ရာ လြမ္းဆြတ္မႈႀကီးတစ္ခုပဲ ။
စိတ္ကူးထဲမေတာ့
နလံထလာမယ့္ဒြႏၷယာ
အာဃာတေတြ ခ၀ါခ်ေတာ့မယ့္ ဒြႏၷယာ
ခပ္ရဲရဲသာ
ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ ဆက္ေဖာက္ ဆက္ေလွ်ာက္ရဲ႕ ။
မိုးစက္ရိုင္းေတြ လုယက္ တိုးေ၀ွ႔ေနတဲ့
” ၁၃ ” ရက္ဖြား မြဲမြဲမိႈင္းမိႈင္းတစ္ေကာင္ကို
အေမွာင္ထဲမွာ လင္းခြင့္ျပဳၾကပါ ။
အဆီေ၀့ေ၀့ ၊ ၿပံဳးတမိန္႔မိန္႔ ၊ သိမ့္သိမ့္တုန္ခါ
ေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးေသာလမ္းအသြယ္သြယ္ေနာက္မွာ
ရက္စက္မႈကံတရားေတြ ကပ္ပါလာတယ္ ။
အဲသလိုနဲ႔
ကိုယ့္အၾကာင္းပဲ ကိုယ္ေတြးကာ
ကိုယ့္ကဗ်ာ ကိုယ္ေရးတတ္ခဲ့ ။
ငါ့ လက္ေမာင္းေသြးနဲ႔
ခ်စ္သူရဲ႕ မ်က္ရည္စေတြလည္း
ပန္းပြင့္ေစရမယ္ကြယ္ ။
လာ…..
လိုက္ခဲ့
ထာ၀ရၿငိမ္းေအးမႈနဲ႔နီးရာ
ေရႊ႕ေျပာင္းထြက္ခြာေတာ့မယ့္ …..
ျပီးေတာ့
တိမ္တိုက္ေတြၾကား ေျပးလႊားေနတဲ့
ဂ်စ္ပစီလူရမ္းကားတစ္ေယာက္ရဲ႕
ေနာက္ဆံုးစ်ာပနကို ။ ။
ဥကၠာကိုကို(သံတြဲ)

==============

ေၾကကြဲေတး

အဲဒီလိုနဲ႔ …
ငါခ်စ္တဲ့သူက
ငါနဲ႔ေ၀းရာ
ထြက္ခြာသြားတဲ့အခါ
ငါ ေၾကကြဲရပါတယ္ ။
လြမ္းခဲ့သမွ် အလြမ္းေတြက
ငါ့ကို ျပန္မလြမ္းၾကတဲ့အခါလည္း
ငါ ေၾကကြဲတယ္ ။
ေၾကကြဲမႈေဗဒကို အလြတ္ရေနတဲ့
ငါက
အရာအားလံုးကို ေမ့ပစ္ပါ
တို႔ကို နားလည္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ …..ဆိုေပမယ့္
ေၾကကြဲျခင္းနိယာမကို
အေသအလဲ ဆုပ္ကိုင္
အလြမ္းမွတ္တိုင္ေတြသာ စိုက္ထူခ်င္ေနတဲ့ေကာင္ပါ ။
ကိုယ္တိုင္ ကျပခဲ့တဲ့ ဇာတ္ေတာ္ထဲမွာ
လမင္းေတြ အစင္းစင္း လင္းခဲ့
ပန္းခင္းေတြ တညွင္းညွင္း သင္းခဲ့
မင္းရဲ႕
ရန္ၿငိဳးမဲ့ျဖတ္စာမွာ သံေယာဇဥ္ေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာ
ငါ ျမင္ရရဲ႕
ငါ ေမာရရဲ႕ ။
ပါးခ်ဳိင့္ကေလးတစ္စံုရဲ႕ စိမ္းကားမႈအေပၚ
ေပ်ာ္ပါးဖို႔ ၊ ေမာ္ၾကြားဖို႔ရာ ဖယ္ရွားေပးၿပီး
အလြမ္းေတြကို ရင္စည္းခံလို႔
ေၾကကြဲေတးသံ တညံညံနဲ႔
ငါ ျပန္ခဲ့တယ္ ။ ။
ဥကၠာကိုကို(သံတြဲ)

==============

“နင္အတြက္”

ငါ့ မ်က္ရည္တစ္ေပါက္ဟာ

မိုးေရေလးတစ္စက္ျဖစ္ခြင့္ရရင္

နင္ ရင္မွာေအးျမေစခ်င္တယ္….

ငါ့ ႏွလံုးသားေလးဟာ

ခင္းက်င္းခြင့္ ရခဲ့မယ္ဆိုရင္

နင္ေလွ်ာက္လွမ္းမဲ့ လမ္းေလးျဖစ္ခ်င္တယ္….

ေနာက္ဆံုး

ငါ့ ရဲ့ထြက္သက္ဟာ

အႏွုိင္ဆိုတဲ့ မွတ္တိုင္အျဖစ္သတ္မွတ္ခဲ့ရင္ေတာင္

အခ်စ္ေၾကာက္သူ

• လိပ္ျပာတစ္ေကာင္ရဲ ့

ရိသဲ့သဲ့ပ်ံ၀ဲမွွွဳေတြနဲ ့

တပ္မက္တဲ့စည္း၀ိုင္းအတြင္းမွာ

ရင္ခုန္ျခင္းဆိုတာေသဆံုးေနခဲ့ ။ ။

• မဲညစ္ညစ္ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ

အစြန္ ့ပစ္ခံလိုက္ရတဲ့

အျပာေရာင္စာရြက္တစ္စကို

ငါ …………အခုထိအမွတ္ရေနရဲ ့။ ။

• နာရီလက္တံေတြလည္ေနသေရြ ့

စိတ္နာမွဳကိုမ်ိဳထားရတာ

ကိုယ္ကိုယ္ကိုယ္ေတာ့

ျပစ္တင္ေ၀ဖန္ကဲ့ရဲ ့မိေပါ့ ။ ။

• စဥ္းစားၾကည့္မယ္လို ့

ေရာင္စုံကာလာေတြၾကားက

ေဟာဒီမာယာလြင္ျပင္ၾကီးထဲမွာ

ဥေပက ာလွိဳင္းဒဏ္

အပါယ္ခံႏွလံုးသားႏွင့္က်င့္သားမရေသးတဲ့

စိတ္အမာရြတ္ေတြရွဳပ္ပြေနဆဲ ။ ။

• ခ်စ္သူေရ ! ! !

မင္းရဲ ့အသည္းစကားမ်ား

ျပခန္းထဲကိုသြားၾကပါ

မိုးခါးေရတစ္ေပါက္

အခ်စ္ေၾကာက္သမို ့

အမ်ားလိုမေသာက္ပါရေစႏွင့္ေတာ့ ။ ။

ေႏြမိႆအိမ္

=======================================